Winter Academy

2011-01-02T15:46:00.004+02:00

Όταν στα μέσα της προηγούμενης χρονιάς ένας σοφός άνθρωπος μου είπε "Για να βρεις χώρο για να βάλεις κάτι καινούργιο στη ζωή σου, πρέπει να βγάλεις κάτι άλλο", ήξερα ότι είχε έρθει το τέλος για τη Χειμερινή Ακαδημία.

Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά για τους λόγους που με οδήγησαν σ'αυτή την απόφαση. Ας πούμε απλά ότι αυτό το blog ολοκλήρωσε τον κύκλο του.

Θα'θελα πραγματικά να ευχαριστήσω όλους αυτούς που συμμετείχαν με οποιοδήποτε τρόπο, 'γνωστούς' και αγνώστους. Όσους είχαν την καλοσύνη να προσφέρουν το θετικό ή αρνητικό τους σχόλιο, αλλά κι όσους προσγειώθηκαν εδώ αναζητώντας το πραγματικό ύψος του Αποστόλη Τότσικα. Όσους είδαν φως και μπήκαν, είτε έμειναν είτε έφυγαν. Είμαι ειλικρινά ευγνώμων.

Στο τελευταίο αυτό post, και για να κλείσει ο κύκλος που προανέφερα, ξαναγυρνώ στην πρώτη πρώτη ανάρτηση του Winter Academy. Στο αριστουργηματικό τραγούδι του Billy Mackenzie που χάρισε το όνομα του στο blog. Το διάλεξα την τελευταία στιγμή, βέβαια τώρα πια δε θα μπορούσα να σκεφτώ κανένα καλύτερο για να δώσω έναν τίτλο στα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια. Αν βοήθησα έστω και στο ελάχιστο στο να ανακαλύψει κάποιος τη σπουδαία αυτή φωνή, αυτό και μόνο μου αρκεί.

Στο επανιδείν.

Billy Mackenzie - Winter Academy [zs]

Dear international readers

This is the end of the Winter Academy blog. Thanks for your support all these years.

Goodnight and thank you .

2010 : Winter Academy's Year In Review

2010-12-26T21:53:00.002+02:00

Περίεργη χρονιά αυτή που μας αφήνει. Για τη Χειμερινή Ακαδημία -και όχι μόνο υποψιάζομαι- ήταν σίγουρα χρονιά εσωστρέφειας. Καλώς ή κακώς σε τέτοιες περιπτώσεις θέλει κανείς να στραφεί σε οικείες εικόνες και ήχους οπότε, μια και από ευτυχή σύμπτωση όλα σχεδόν τα αγαπημένα μας ονόματα κυκλοφόρησαν άλμπουμ φέτος, ήταν αυτά ακριβώς τα ονόματα, αυτοί ακριβώς οι ήχοι που αποτέλεσαν το καταφύγιό μας για το 2010.

Όσον αφορά τη μουσική και το διαδίκτυο, άρρηκτα συνδεδεμένα πλέον μεταξύ τους, το bandcamp ήταν το νέο myspace, το twitter εδραιώθηκε ως το νέο facebook, το tumblr ως ο νέος blogger και ούτω καθεξής.. Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά στο παρελθόν φάνηκε επίσης ξεκάθαρα ότι το URL θα αντικαταστήσει το mp3, πιο σύντομα απ'ότι φανταζόμαστε.

Ακολουθεί μια μικρή σύνοψη όλων αυτών των εικόνων και όλων αυτών των ήχων, γνώριμων αλλά και καινούργιων, που θέλουμε να θυμόμαστε από μια χρονιά που όλοι θέλουν να ξεχάσουν.

youtube

catchfrase!

my money back

fo'real

coolest dad e.v.e.r.

love and marriage (and some deaths)

favorite software
evernote

favorite apps

favorite tv show

Parks and Recreation

favorite lyric

"I crossed myself before I crossed your lips"

Parenthetical Girls - "Young Throats"

favorite music videos

nothing compares 2U

cat + dog = bird

boobay

love hurts

δε θέλω να ξέρεις πως για σένα(νε) πίνω είμαι λιώμα

Sledgehammer

being boring

muscle cars

δείξε μου το stuff

θέλω μία mars

η φάρμα των ζώων

favorite single of the year

Gauntlet Hair - I Was Thinking

favorite photo of the year

favorite films of the year

5.A Single Man

4.Silent Souls

3.The Fourth Time

2.The Invisible Frame

1.Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives

Favorite Concert

Owen Pallett / Arcade Fire @ Tempodrom, Berlin, 31.8.2010

Favorite Play

Tempest:Without A Body, Lemi Ponifasio/Mau @Volksbuhne, Berlin, 29.8.2010

favorite EPs of 2010

9. Twin Sister - Color Your Life
8. Zola Jesus - Stridulum
7. Class Actress - Journal of Ardency
6. Clogs - Veil Waltz
5. Active Child - Curtis Lane
4. Parenthetical Girls - Privilege, pt. II The Past, Imperfect
3. Parenthetical Girls - Privilege, pt. I On Death & Endearments
2. Owen Pallett - A Swedish Love Story
1. Sufjan Stevens - All Delighted People

favorite sound track
A Single Man

favorite cover/artwork
Sufjan Stevens - The Age Of Adz

favorite music project/blog
the smiths project

favorite cover versions
(as featured in The Cover Lovers blog)

Hurts - Confide In Me [Kylie Minogue]

Tame Impala - Vital Signs [Midnight Juggernauts]

Foals - One (Your Name) [Swedish House Mafia]

Jonsi - Time To Pretend [MGMT]

Sam Billen - Spritle [Deastro]

Crushed Stars - 99 Red Balloons [Nena]

Gentleman Reg - Wicked Game [Chris Isaak]

Jump Clubb - Futile Devices [Sufjan Stevens]

Trembling Blue stars - Not For Second Prize [The Dream Academy]

The Raveonettes - I Wanna Be Adored [The Stone Roses]

winteracademy's 30 favorite albums of the year

30. Cloud Control - Bliss Release

Είτε μεμονωμένα, είτε μέσα από τις μηνιαίες μας συλλογές, και αυτή τη χρονιά παρουσιάσαμε πολλά καλά τραγούδια από καινούργια ονόματα. Οι Αυστραλοί Cloud Control (με το There's nothing in the water we can't fight) ήταν ένα από αυτά τα ονόματα που για κάποιο λόγο τράβηξαν την προσοχή μας ώστε να ασχοληθούμε εκτενέστερα. Το άλμπουμ τους Bliss Release δικαιολόγησε επάξια τον τίτλο του, αποτελούμενο από μια θαυμάσια συλλογή συνθέσεων και κινούμενο ηχητικά σ'ένα αρκετά ευρύ φάσμα, ξεκινώντας από την indie/noise pop και φτάνοντας μέχρι την folk pop. Ίσως έφταιγε απλά το ότι μας θύμισαν τους εξαιρετικούς -πρώιμους- Clap Your Hands Say Yeah.

29. Diamond Rings - Special Affections

Το 2011 σίγουρα ανήκει στον εκκεντρικό αυτό πιτσιρικά, καθώς έχει ήδη εξασφαλίσει το support slot στην αμερικανική περιοδεία της Robyn, άρα και την πρόσβαση σε ένα πιο ευρύ mainstream ακροατήριο. Ο κύριος Diamond Rings ήταν κάτι σαν o "Patrick-Wolf-it's-ok-to-like" για το 2010. Camp, ταλαντούχος, και ξεδιάντροπα catchy.

28. Kathryn Calder - Are You My Mother?

Ντεμπούτο άλμπουμ για την Calder, που εδώ αποδεικνύει ότι δεν μπήκε με μέσο στους New Pornographers (είναι ανηψιά του Carl Newman) και ότι η προαγωγή της από αντικαταστάτρια της Neko Case σε μόνιμο μέλος ήταν κάτι παραπάνω από δίκαιη. Τι είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από τις εκατοντάδες γυναίκες τραγουδοποιούς εκεί έξω? Ένα εξαιρετικό σετ τραγουδιών, και μια πολύ προσεγμένη παραγωγή, που αναδεικνύει τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της Kathryn: τις φωνητικές της ικανότητες και το ταλέντο της στο πιάνο.

27. Twin Shadow - Forget

Πλασαρίστηκε έξυπνα μ'εκείνο το καταπληκτικό video (και single), ποιος θα το περίμενε όμως ότι αυτός ο περίεργος τύπος από το Brooklyn θα είχε το ταλέντο και τα τραγούδια για να υποστηρίξει το hype με ένα πραγματικά πολύ καλό άλμπουμ?

26. The Irrepressibles - Mirror Mirror

Άντε, βρήκες επιτέλους κάτι να τοποθετήσεις δίπλα στον Antony στη δισκοθήκη σου. Πιο μελό (ναι, γίνεται), πιο camp, πιο προσιτό, το άλμπουμ των Βρετανών ήταν αναμενόμενο να αρέσει πολύ στη χώρα μας, και στην Ακαδημία επίσης.

25. Former Ghosts - New Love

Αν στο περσινό τους ντεμπούτο δεν είχε καταστεί σαφές, το New Love δεν αφήνει αμφιβολίες. Οι Former Ghosts είναι το προσωπικό project του Freddy Ruppert, με τη φιλική συμμετοχή των Jamie Stewart, Nika Roza Danilova. Ισάξιο σχεδόν με το Fleurs, το New Love συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, οι Xiu Xiu συναντούν τους Joy Division, αν και είναι κάπως πιο σκοτεινό, με τους σπαρακτικούς στίχους του Ruppert (It's all my fault / i fell in love in the first place) να κλέβουν και πάλι την παράσταση.

24. Avey Tare - Down There

Αθόρυβο, πειραματικό, και σαφώς λιγότερο 'φιλόδοξο' από τα τελευταία άλμπουμ του συντρόφου του Panda Bear, το φετινό ντεμπούτο του Avey Tare συμπληρώνει και αυτά αλλά και το περσινό ορόσημο M.P.P. με εξαιρετικό τρόπο, χωρίς να επιδιώκει τις συγκρίσεις. Ακούγοντάς το καταλαβαίνεις αμέσως πως τέτοιου είδους συγκρίσεις είναι όχι μόνο άδικες αλλά και άτοπες. Πολύ αξιόλογο άλμπουμ από έναν σημαντικό μουσικό του καιρού μας.

23. Joanna Newsom - Have One On Me

Δύσκολο στις μέρες μας να βρεθούν δύο ώρες για να αφιερωθούν στην ακρόαση ενός άλμπουμ που απαιτεί την αμέριστη προσοχή του ακροατή. Που πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν σύνολο, σαν ολοκληρωμένο έργο και όχι σαν μια συλλογή τραγουδιών. Όσοι αναρωτήθηκαν που μπορούσε να πάει η Newsom μετά το Ys, το φετινό της πολυσύνθετο έργο τους ανάγκασε να της βγάλουν το καπέλο. Σίγουρα ένα από τα άλμπουμ που θα συνεχίσουμε να ακούμε και μέσα στην επόμενη χρονιά (και όχι μόνο).

22. Broken Social Scene - Forgiveness Rock Record

Εγώ σας συγχωρώ πάντως.

21. Crystal Castles - Crystal Castles

Απίθανο, ξεσηκωτικό ηλεκτρονικό άλμπουμ, από τα καλύτερα του είδους για το 2010. Κυρία Τσικόνε, ήρθε η ώρα να τους συγχωρήσεις που σου μαύρισαν το μάτι, και μην ψάχνεις πουθενά αλλού για τους "maddest, sickest, most badass people" για να συνεργαστείς, εδώ είναι τα λεφτά. I'm just saying..

20. Tindersticks - Falling Down A Mountain

Τη νύχτα των Prodigy και του Reworks οι λιγοστοί φανατικοί φίλοι των Tindersticks έζησαν άλλη μια μαγική βραδιά, από αυτές που με γενναιοδωρία μας έχουν χαρίσει οι Βρετανοί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια που μας επισκέπτονται. Δεν έχω αυταπάτες ότι το άλμπουμ τους απευθύνεται σ'ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό από αυτούς τους φανατικούς, δεν παύω να πιστεύω όμως πως αυτή η επιστροφή τους που ξεκίνησε με το περσινό τους άλμπουμ, είναι κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη, και προπαντός ευπρόσδεκτη.

19. Caribou - Swim

Σκεφτείτε το: πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας μουσικός κατάφερε να κυκλοφορήσει τρία συνεχόμενα εξαιρετικά άλμπουμ μέσα στο ευρύτερο φάσμα της ηλεκτρονικής μουσικής, που να είναι όμως τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, ώστε να είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι δημιουργήθηκαν από τον ίδιο άνθρωπο?

18. Delphic - Acolyte

Οι Βρετανοί Delphic βρίσκονται με το ένα πόδι στο dance και το άλλο στο indie, ή για να'μαστε ακριβείς, με το ένα χέρι, καθώς το ποσοστό του 'dance' σαφώς υπερτερεί. Το Acolyte κυκλοφόρησε νωρίς νωρίς μέσα στη χρονιά και διαθέτοντας πολύ δυνατά τραγούδια, (με μπροστάρη το καταπληκτικό Doubt) δεν έχασε καθόλου από τη δύναμή του στο τέλος της. Μακάρι να ήταν τόσο καλό και το φετινό άλμπουμ των Underworld.

17. Cathal Coughlan - Rancho Tetrahedron

Ο εγκέφαλος των Fatima Mansions και των Microdisney συνεχίζει στο δικό του, τόσο προσωπικό και τόσο χαρακτηριστικό δρόμο. Ένα άλμπουμ που δυστυχώς δε θα συναντήσετε σε καμία λίστα αλλά και ένα άλμπουμ που αξίζει να ακούσετε.

16. The Whiskers - War Of Currents

Συνεχίζουν να κυκλοφορούν -τουλάχιστον- ένα θαυμάσιο άλμπουμ κάθε χρόνο. Μια που είμασταν το πρώτο blog που τους υποστήριξε, αν είχαμε label, θα τους κάναμε πρόταση για το WIN001. Ελπίζω μέσα στο 2011 να γνωρίσουν την επιτυχία που τους αξίζει.

15. Gigi - Maintenant

Ο κύριος Nick Krgovich μετά το υπέροχο περσινό του άλμπουμ με τους No Kids επέστρεψε νωρίς μέσα στη χρονιά με ένα άλμπουμ - έκπληξη, κάτω από το όνομα Gigi, και μ'ένα εντυπωσιακό cast 39 συνεργατών, από τον Owen Pallett ως τον Zac Pennington, και από τη Rose Melberg ως την Mirah, έχοντας ως βασικό συνεργάτη τον παραγωγό Colin Stewart. Και χρησιμοποίησα επίτηδες τη λέξη cast καθώς το σκηνικό που χτίζει ο Krgovich είναι εντελώς κινηματογραφικό, φαντάζεται κανείς όλους αυτούς τους τραγουδιστές να περιμένουν τη σειρά τους στο πρόχειρο studio που έχει στήσει στο γκαράζ του σπιτιού του, εκεί κάπου στο δρόμο του εξωφύλλου, ένα κυριακάτικο μεσημέρι των αρχών της δεκαετίας του '60, ενώ η γυναίκα του περιμένει υπομονετικά το τέλος της ηχογράφησης για να αρχίσει το μπάρμπεκιου..

14. Clogs - The Secrets In The Garden Of Lady Walton

Κάθε άλλο παρά side project για τον Bryce Dessner των National, το κουαρτέτο των Clogs μας χάρισε φέτος ένα πραγματικά ιδιαίτερο άλμπουμ. Χωρίς να προδίδουν το κλασικό τους background έκαναν μια ευπρόσδεκτη στροφή προς ένα πιο ευρύ κοινό επιστρατεύοντας φωνές όπως ο Matt Berninger, o Sufjan Stevens και η Shara Worden, εδώ στην καλύτερη στιγμή της καριέρας της.

13. Trembling Blue stars - Fast Trains And Telegraph Wires

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Εμείς θα θέλαμε να είναι απλά αξιοπρεπές. Αυτοί θα ήθελαν να είναι αξέχαστο. Ευτυχώς, κέρδισαν αυτοί.

12. Beach House - Teen Dream

Δύο ολόκληρους μήνες πριν κυκλοφορήσει επίσημα διέρρευσε στο διαδίκτυο το ντεμπούτο των Beach House στην Sub Pop. Παρ'όλα αυτά το άλμπουμ όχι μόνο δεν 'κάηκε', όπως τα περισσότερα που κυκλοφορούν τους πρώτους δύο μήνες του έτους, αλλά διατήρησε μια αξιοθαύμαστη δυναμική που το κράτησε στην επικαιρότητα (και στις λίστες των περισσότερων κριτικών) μέχρι το τέλος του 2010. Διαθέτοντας υπέροχες μελωδίες, και κάνοντας ένα σημαντικό βήμα μπροστά από άποψη παραγωγής και ενορχήστρωσης (με τον Chris Coady, παραγωγό των TV On the Radio, Foals, !!!, Yeah Yeah Yeahs στην κονσόλα), και αξιοποιώντας στο έπακρο τη μοναδική φωνή της Victoria Legrand, μας χάρισαν το τέλειο sequel του Veckatimest για το 2010.

11. Of Montreal - False Priest

Οι Of Montreal εισέβαλαν κρυφά στα studio της Paisley Park κι έκλεψαν μερικές από τις εκατοντάδες φημολογούμενες ακυκλοφόρητες συνθέσεις του Prince από τη δεκαετία του '80. Οι κάμερες ασφαλείας κατέγραψαν το περιστατικό αλλά ο Purple One αποφάσισε τελικά να μην τους σύρει στα δικαστήρια, για να αποφύγει την αρνητική διαφήμιση. Άλλωστε έμεινε πολύ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, καθώς ούτε καν ο ίδιος μπορεί πλέον να ακουστεί τόσο σαν Prince της δεκαετίας του '80.

10. Violens - Amoral

Αναβιώσεις του 80s new wave έχουμε δει πολλές τα τελευταία χρόνια, λίγες όμως έγιναν τόσο πετυχημένα, χωρίς να ενοχλούν ούτε στο ελάχιστο, ενσωματώνοντας τον ήχο του 2010, όσο αυτή των Νεοϋορκέζων Violens. Γεννημένοι από τις στάχτες του σπουδαίου σχήματος Lansing-Dreiden που μας χάρισε δύο εξαιρετικές δουλειές στα mid 00s, χάνοντας λίγο από το μυστήριο που τους χαρακτήριζε, κρατώντας όμως τον απόκοσμο χαρακτήρα στα φωνητικά, έγραψαν μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε μέσα στο 2010.

9. Xiu Xiu - Dear God, I Hate Myself

Δεν ξέρω με πόση έμφαση το έχω αναφέρει, οι Xiu Xiu είναι ένα από τα 2-3 πιο αγαπημένα μου εν ενεργεία συγκροτήματα. Διαθέτουν σε τέλεια μοιρασμένες δόσεις όλα τα συστατικά που ψάχνω σε ένα σχήμα: ιδιαίτερα παραγωγικοί, με σπουδαίο DIY κριτήριο, avant garde αλλά και pop ταυτόχρονα, μια εξαιρετική φωνή και ξεχωριστούς στίχους. Και μια σπουδαία περσόνα, τον Jamie Stewart, στα ηνία του συγκροτήματος. Το φετινό Dear God I Hate Myself είναι ίσως το καλύτερό τους άλμπουμ από την εποχή του Fabulous Muscles. (Α! αν είναι και Morrissey fans τόσο το καλύτερο)

8. John Grant - Queen Of Denmark

Κανείς δε χάνεται σ'αυτή τη ζωή, λέει ένα φριχτό κλισέ, κι ευτυχώς στην -ξεχωριστή- περίπτωση αυτού του γίγαντα με τη χρυσή καρδιά, το κλισέ βγήκε αληθινό. Με τους Midlake ως backing band και με κυρίαρχο στοιχείο τη συγκλονιστική φωνή του, o πάλαι ποτέ ηγέτης των λατρεμένων Czars επέστρεψε επιτέλους στη δισκογραφία και μας χάρισε μεριά από τα ωραιότερα τραγούδια της χρονιάς. Τελικά όλα τα κλισέ είναι αληθινά..

7. The Drums - The Drums

Κάτι το hype, κάτι η έτερη 'H word', κάτι οι φάτσες τους, τα κουρέματά τους, τα ρούχα τους, ο σπαστικός χορός τους.. μια καλή κουβέντα δεν άκουγες για τους Drums στα ελληνικά blogs μέσα στη χρονιά. Αντιστάθηκα κι εγώ για μερικές εβδομάδες. Όμως σ'ένα τέτοιο ντεμπούτο άλμπουμ, σαν greatest hits κολλητικών indiepop επιτυχιών, η μία καλύτερη από την άλλη, είναι δύσκολο -κι επίσης άδικο- να αντισταθείς για πολύ. Ποιος ξέρει, ίσως τα σκατώσουν στο δεύτερο άλμπουμ, να τους θάψω κι εγώ να μου φύγει το απωθημένο..

6. Arcade Fire - The Suburbs

Περίεργο άλμπουμ το The Suburbs. Με τις πρώτες ακροάσεις μου φάνηκε κάπως υποτονικό, κάπως χλιαρό. Οι διθυραμβικές κριτικές που απέσπασε από το σύνολο σχεδόν του τύπου πυροδότησαν έναν ατέλειωτο (και λίγο βαρετό αν με ρωτήσετε) πόλεμο μεταξύ φίλων και 'εχθρών' του συγκροτήματος, τουλάχιστον επί ελληνικού εδάφους, οπότε, λίγο η συναυλία τους στο Βερολίνο, λίγο το ότι τους το χρωστούσα ως φαν, αποφάσισα να του χαρίσω τις ακροάσεις που του άξιζαν. Και τότε ήταν που φανερώθηκαν τα χαρίσματα και οι αρετές αυτού του δύσκολου τρίτου άλμπουμ, το οποίο αποδείχθηκε ύπουλο grower. Οι εύθραυστες μελωδίες και η νοσταλγική ατμόσφαιρα των στίχων. Όλα αυτά τα υποτονικά και τα εύθραυστα βέβαια πήγαν περίπατο στη ζωντανή τους εμφάνιση, καθώς τα τραγούδια του άλμπουμ μετατράπηκαν σε rock δυναμίτες, ξεσηκώνοντας ένα κοινό που τα ήξερε ήδη απ'έξω κι ανακατωτά. Απομένει λοιπόν να δούμε αν οι Arcade Fire θέλουν να γίνουν U2 ή Radiohead (ως μοντέλο επιτυχίας) και θα παρακολουθούμε την πορεία τους με ενδιαφέρον. Όσο για το The Suburbs, όπως συμβαίνει συχνά, θα τοποθετηθεί στη θέση που του αξίζει μόνο ύστερα από την κυκλοφορία του επόμενου άλμπουμ τους.

5. Owen Pallett - Heartland

Μήνες ηχογραφήσεων σε τέσσερις διαφορετικές χώρες, συμφωνικές ορχήστρες, πολυεπίπεδες ενορχηστρώσεις, ένα περίεργο concept με ήρωα έναν φανταστικό ήρωα-αγρότη (Lewis) σε μια φανταστική χώρα (Spectrum). Άξιζαν όλα αυτά για ένα άλμπουμ καταδικασμένο να ακουστεί στα ακουστικά ενός iPod? τον ρώτησε εύστοχα ένας δημοσιογράφος. Για ένα άλμπουμ που, αν και το πρώτο του σε μεγάλη εταιρεία, αφήνει με τόλμη την υπέροχη pop των προηγούμενων δύο άλμπουμ του Pallett κάτω από το moniker Final Fantasy, για έναν ήχο πιο πειραματικό, πολυσύνθετο, 'δύσκολο'! Δε χρειαζόταν βέβαια αυτό το άλμπουμ, ούτε η δουλειά του με τους Arcade Fire, ούτε η εκπληκτική του αψεγάδιαστη εμφάνιση ως support στην καλοκαιρινή τους περιοδεία για να μου αποδείξει το μέγεθος της ιδιοφυίας του, καθώς πίνω νερό στο όνομά του από το πρώτο του κιόλας άλμπουμ. Απλά το Heartland ήρθε φέτος για να το αποδείξει και σε ένα ευρύτερο κοινό.
4. Everything Everything - Man Alive

Πολύ λίγα νέα κι ενδιαφέροντα συγκροτήματα βγήκαν από τη Βρετανία μέσα στο 2010. Το καλύτερο από αυτά ήταν αναμφίβολα οι Everything Everything από το Manchester που κατάφεραν κάτι πολύ δύσκολο. Να δημιουργήσουν το δικό τους χαρακτηριστικό ήχο (μια μίξη electropop, math rock, σύγχρονου R&B και post punk όπως πολύ επιτυχημένα αναφέρει το λήμμα τους στη Wikipedia) βασισμένο κυρίως στα ανορθόδοξα, εκπληκτικά φωνητικά του Jonathan Higgs. Ένα άλμπουμ που αγάπησα πολύ μέσα στη χρονιά και που μου θύμισε το αριστουργηματικό ντεμπούτο των My Computer.

3. Jonsi - Go

Απελευθερωμένος από το βάρος του ονόματος των Sigur Ros ο Jonsi 'ανδρώθηκε' ουσιαστικά μέσα στο 2010 με την κυκλοφορία του Go, και το εξαιρετικό οπτικοακουστικό του show που άφησε με ανοιχτό το στόμα όσους το παρακολούθησαν σε Ευρώπη και Αμερική. Σαφώς το πιο μοντέρνο pop άλμπουμ του 2010, το Go κερδίζει επάξια μια θέση δίπλα σε άλμπουμ όπως το Debut ή το Faith ως ένα από τα πιο επιτυχημένα -από κάθε άποψη- ντεμπούτα σόλο άλμπουμ από frontman συγκροτήματος.

2. Sufjan Stevens - The Age Of Adz

Εντάξει, έπειτα από ένα άλμπουμ-κολοσσό για τη δισκογραφία της νέας χιλιετίας, τι μπορεί κανείς να κάνει? Καταρχήν να κερδίσει χρόνο, κυκλοφορώντας ακόμη περισσότερα sessions από τις εκπληκτικές αυτές ηχογραφήσεις. Ή πενταπλά χριστουγεννιάτικα άλμπουμ. Ή ορχηστρικά άλμπουμ για αυτοκινητόδρομους. Ή φιλικές συμμετοχές εδώ κι εκεί. Και το 'κανονικό' επόμενο βήμα? Καταρχήν ας ρίξουμε λίγο από το βάρος που έχει συσσωρευτεί στους ώμους μας με μερικές δηλώσεις: Εντάξει, ένα αστείο είπαμε, δε θα κυκλοφορούσαμε και πενήντα άλμπουμ.. Και τι θα πει άλμπουμ άλλωστε? Τι θα πει τραγούδι? Τι είναι τέχνη? Παρά τα όποια υπαρξιακά του θέματα, δε μου το βγάζετε από το μυαλό πως όλα αυτά δεν ήταν παρά μια πολύ καλά μελετημένη στρατηγική για την επιστροφή του, με τους δικούς του όρους: Με ένα (ή μάλλον δύο) καθόλου βαρύγδουπο αλλά και πειραματικό, δύσκολο αλλά και ξεδιάντροπα pop, ανέμελο αλλά και εξωφρενικά παρανοϊκό άλμπουμ. Ως ο Sufjan και όχι ως ο indie Μεσσίας. Αποστολή εξετελέσθη, και με το παραπάνω. Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω γι'αυτόν τον κύριο εκτός από το ότι είναι νομίζω ο μοναδικός καλλιτέχνης για τον οποίο δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι δε θα κυκλοφορήσει ποτέ κάτι μέτριο. I'm not fucking around..

1. The Radio Dept. - Clinging To A Scheme

Είναι το Clinging To A Scheme το 'καλύτερο' άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στο 2010? Αν θέλω να είμαι αντικειμενικός θα πρέπει να παραδεχθώ πως όχι. (Δεν είναι άλλωστε ούτε καν το καλύτερο άλμπουμ των Radio Dept.) Όμως α. τι σημαίνει 'καλύτερο'? β. είναι δυνατό να είναι αντικειμενική μια άποψη για το άλμπουμ της χρονιάς? Το C.T.A.S. ήταν το άλμπουμ με το οποίο οι αγαπημένοι μας Σουηδοί κατάφεραν αυτό το πολύ σπάνιο πράγμα: ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Έπειτα από μήνες ηχογραφήσεων και δεκάδες τραγούδια, επέλεξαν τη χρυσή αυτή δεκάδα που τους έκανε επιτέλους γνωστούς σε ένα μεγαλύτερο κοινό (και τους έφερε μέχρι και τη χώρα μας για μια εμφάνιση). Με το ένα πόδι στο μοναδικό shoegaze/dreampop υβρίδιο που φέρει ήδη ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους και το άλλο στην εκλεκτική pop των Pet Shop Boys και, κυρίως, των Saint Etienne, το άλμπουμ τους ήταν σαφέστατα το καταφύγιο στο οποίο γυρνούσα ξανά και ξανά μέσα στη χρονιά, το άλμπουμ που δε γνώρισε τη λέξη skip, το άλμπουμ που μ'έκανε να λιώσω σαν τον κακό στο Terminator 2. Και όποτε ετίθετο το ερώτημα για κάποιο άλμπουμ, αν θα μπορούσε να'ναι το άλμπουμ της χρονιάς, η σύγκριση γινόταν πάντοτε μαζί του. Ανεπιτυχώς..

bubbling under

yeasayer, to my boy, picastro, the magnetic fields, the national, the whitsundays, ariel pink, magic kids, gayngs, blue water white death, deerhunter, tame impala, warpaint, woods, women, !!!, hot chip, best coast, wild nothing, gorillaz

The Songs That Saved Your Life (in 2010)
όπως μεταδόθηκαν από τον Ρόδον FM στις 22/12/2010

part I

part II

Happy New Year To All!!

be sure to check us out at Sunday, January 2nd for a surprise-post

Χρόνια Πολλά!!

51th T.I.F.F. Day 10 : Sunday 12.12.2010

2010-12-12T23:32:00.005+02:00

1. Den Eneste Ene (The One And Only), [Denmark], Susanne Bier, [1999], *1/2

Η Bier έχει ως γνωστόν αποκτήσει φανατικό κοινό -και διανομή- στη χώρα μας μέσω του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και αυτό ήρθε τώρα να αποκαλύψει το αμαρτωλό της παρελθόν με το αφιέρωμα στο έργο της. Γιατί αν δεν υπήρχε αυτό το αφιέρωμα αμφιβάλλω για το αν θα μπορούσε ποτέ να παιχτεί αυτό το φιλμ στο Φεστιβάλ, μια καραμπινάτη ρομαντική κωμωδία, γεμάτη κλισέ και στερεότυπα, το απόλυτο flip side των μετέπειτα ταινιών της που όλοι αγαπήσαμε.

Αν χαρακτηρίσαμε Αμερικανιά (καλής ποιότητας) την τελευταία της ταινία, εδώ η Meg Ryan ή η Sandra Bullock θα έκαναν τούμπες για τον πρωταγωνιστικό ρόλο σ'ένα Αμερικάνικου ριμέικ, και απορώ πως κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιήθηκε ακόμη. Κάποιος είπε "σαν ταινία της Μαλέα ήταν" οπότε I rest my case..

Να το δω? : Παρ'όλα αυτά βλέπεται ευχάριστα στην Κυριακάτικη μεσημεριανή ζώνη κάποιου καναλιού.

2. Winter's Bone, [USA], Debra Granik, [2010], ***1/2

Η Jennifer Lawrence εντυπωσιακά ώριμη για την ηλικία της, ερμηνεύει έξοχα την 17χρονη Ree, μια επίσης εντυπωσιακά ώριμη για την ηλικία της έφηβη που φροντίζει τα δύο μικρά αδέρφια της και την άρρωστη μητέρα της, καθώς ο πατέρας τους έχει εγκαταλείψει. Πρέπει όμως να τον βρει, αλλιώς θα μείνουν οικογενειακώς στο δρόμο.

Όλα αυτά βέβαια ακούγονται υπερβολικά μελό, το -βραβευμένο- όμως σενάριο της Granik αποφεύγει την εύκολη συγκίνηση (δεν υπάρχει ας πούμε μια τέτοια σκηνή όταν η πρωταγωνίστρια πιάνει λίγα λεφτά στα χέρια της), ξεχειλίζοντας από σκληρότητα και ρεαλισμό.

Να το δω? : Στη σκοτεινή αίθουσα, καθώς έχει ήδη εξασφαλίσει διανομή.

Αυλαία λοιπόν για ένα πολυδιαφημισμένα 'λιτό' Φεστιβάλ. Δε μου αρέσουν οι απολογισμοί, το μοναδικό που πάντα με απασχολεί άλλωστε είναι οι ταινίες.

Ένα μόνο έχω να δηλώσω: Το 51ο Φεστιβάλ είναι σαφώς, οριστικώς και αμετακλήτως το τελευταίο το οποίο 'καλύπτει' η Χειμερινή Ακαδημία. Εννέα Φεστιβάλ, με περισσότερες από τριακόσιες ταινίες, είναι νομίζω αρκετά. Και αρκετά κουραστικά.

51th T.I.F.F. Day 9 : Saturday 11.12.2010

2010-12-12T12:22:00.006+02:00

1. Octubre, [Peru], Diego & Daniel Vega, [2010], **1/2

Λιτό το σκηνικό (μια φτωχογειτονιά στη Λίμα του Περού), φτωχά και τα τεχνικά μέσα της ταινίας των Diego & Daniel Vega. Η ανάγκη και η ανέχεια οδηγούν πολλούς από τους κατοίκους στην πόρτα του σκληρού και αναίσθητου τοκογλύφου Κλεμέντε, η ζωή του οποίου αλλάζει όταν συνειδητοποιεί ότι κάποιους από αυτούς δε θα τους ξεφορτωθεί τόσο εύκολα..

Αξιόλογο φιλμ, έχει μια ιστορία να πει και το κάνει με επιτυχία.

Να το δω? : Πιθανότατα σε κάποιο από τα πολλά κανάλια της κρατικής τηλερόασης.

2. Meek's Cutoff, [USA], Kelly Reichardt, [2010], ***1/2

Τρίτη συνεχόμενη ταινία της Reidhardt στο φεστιβάλ, μετά τα Old Joy και Wendy and Lucy και η παρουσία της Michelle Williams (πάνω από 15 λεπτά χρειάστηκαν για να την αναγνωρίσω) είναι το μόνο κοινό στοιχείο με την προηγούμενη φιλμογραφία της, τουλάχιστον όσον αφορά τη θεματολογία. Το σκηνικό είναι η απέραντη αμερικανική ερημιά (και συγκεκριμένα η έρημος του Όρεγκον το 1845) καθώς τρία ζευγάρια κι ένας αμφιλεγόμενος οδηγός προσπαθούν να τη διασχίσουν και να φτάσουν στον προορισμό τους.

Έξυπνο και συνάμα περίεργο φιλμ, παρά τους αργούς ρυθμούς του σε κρατά σε αγωνία μέχρι το τέλος, ενώ σίγουρα σου δίνει τροφή για σκέψη και συζήτηση μετά την παρακολούθησή του, καθώς, αν και βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα, αφήνει το θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για τα θέματα τα οποία πραγματεύεται.

Να το δω? : Κι ας μην έχει Will Oldham

3. The Adventures of Iron Pussy, [Thailand], Apichatpong Weerasethakul & Michael Shaowanasai, [2003], ***1/2

Το στόρυ? Παρωδία των Ταϊλανδέζικων μελοδραμάτων/μιούζικαλ της δεκαετίας του '70. Η εικόνα? Αντίστοιχη του -χαρακτηριστικού- αποσπάσματος που ακολουθεί. Οι διάλογοι? Ντουμπλαρισμένοι στο σύνολό τους. Τα τραγούδια? Ένα κι ένα. Τα σκηνικά / κοστούμια? Για Όσκαρ. Πρωταγωνίστρια? Η Iron Pussy, μια τραβεστί μυστική πράκτορας με χρυσή καρδιά, που θέλει να κάνει πάντα το καλό. Το αποτέλεσμα? Ένα συναρπαστικό, ξεκαρδιστικό 90λεπτο.

Βαριέμαι λίγο όλη τη φιλολογία περί cult ταινιών κλπ, αλλά ο όρος εφευρέθηκε για φιλμ σαν κι αυτό.

Να το δω? : Unmissable.

51th T.I.F.F. Day 8 : Friday 10.12.2010

2010-12-11T10:41:00.005+02:00

1. Cold Weather, [USA], Aaron Katz, [2010], **

Συμπαθής ταινία μυστηρίου / slacker comedy, σαν ταινία του Woody Allen με λιγότερο καλές ερμηνείες, λιγότερο καλές ατάκες και πιο αργούς ρυθμούς, το Cold Weather θα παραμείνει στη μνήμη μου μόνο για το γεγονός ότι η προβολή του συνέπεσε με την απότομη πτώση της θερμοκρασίας και την οριστική έλευση του χειμώνα.

Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στο SXSW Festival και αυτό είναι άκρως ενδεικτικό για το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Να το δω? : Αν ανήκεις στο κοινό στο οποίο απευθύνεται, γιατί όχι?

2. La Lisiere (The Edge), [France], Geraldine Bajard, [2010], **

Ένας ωραίος πλην υπερβολικά φλώρος -μέχρι παρεξηγήσεως- νεαρός γιατρός πιάνει δουλειά σ'ένα μικρό οικισμό έξω από ένα δάσος, στο οποίο κόβουν βόλτες τα βράδια μυστηριώδεις έφηβοι..

Πολλα υποσχόμενο και ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό φιλμ, σε προδιαθέτει αν μη τι άλλο ότι θα παρακολουθήσεις μια ενδιαφέρουσα -γιατί όχι και συναρπαστική- εκδοχή της χιλιοειπωμένης αυτής ιστορίας του 'ξένου' που εισέρχεται σε μια μικρή κοινωνία κι έρχεται αντιμέτωπος με το μεγάλο μυστικό της. Η άνευρη και επίπεδη ερμηνεία του πρωταγωνιστή του, δυστυχώς καθιστά κάπως αδιάφορη την παρακολούθηση της έτσι κι αλλιώς προβλέψιμης πλοκής, καταδικάζοντας το φιλμ της Bajard σε μια συμπαθητική μετριότητα.

Να το δω? : Καλές οι προθέσεις, ατυχές το αποτέλεσμα.

3. In A Better World, [Denmark], Susanne Bier, [2010], ***

Οφθαλμός αντί οφθαλμού ή γύρισμα και του άλλου μάγουλου? Εκδίκηση ή συγχώρεση? Δύσκολα και πάλι τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται η Bier, και όπως είναι αναμενόμενο, το δράμα χτυπάει κόκκινο και στην τελευταία της ταινία. Διαθέτοντας ένα εξαιρετικό καστ στο σύνολό του (θαυμάσιες οι ερμηνείες των δύο μικρών αγοριών) το φιλμ της φετινής αγαπημένης στο Ελληνικό κοινό Δανέζας δημιουργού ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στην υπερβολή και την κοινοτοπία, φλερτάροντας παράλληλα σε ξεδιάντροπο βαθμό με την Ακαδημία (όχι τη δική μας, αυτή που δίνει τα Όσκαρ). Η Bier όμως είναι μανούλα στο είδος και το σώζει στο 90', κερδίζοντας τη συμπάθεια (και το δάκρυ) του θεατή.

Ο χιονιάς που έπληξε τη Βόρεια Ευρώπη μας στέρησε τη χαρά της παρουσίας της σκηνοθέτιδας, η οποία, κατάφερε σε χρόνο ρεκόρ να βιντεοσκοπήσει και να ανεβάσει στο rapidshare ένα ευχαριστήριο βίντεο - χαιρετισμό, γιορτάζοντας την τιμητική της διάκριση με ένα ποτήρι σαμπάνια (εδώ την πιστέψαμε πιο πολύ, καθώς λίγο το κρύο, λίγο η σαμπάνια, σα να παραήταν εύθυμη και τρεμάμενη..) Τη διάκριση παρέλαβε για λογαριασμό της ο Δανός πρέσβης συνοδεία της beautiful syntrofos του (έτσι μας τη σύστησε).

Να το δω? : Δεν απογοητεύει τους φαν της Bier, παραμένει όμως Αμερικανιά.

4. Ovsyanki (Silent Souls), [Russia], Aleksei Fedorchenko, [2010], ****

Ένα ποιητικό ταξίδι αποχαιρετισμού, αναμνήσεων και χαμένων παραδόσεων που καταφέρνει να συγκινήσει τόσο το μυαλό όσο και τις αισθήσεις, ένα φιλμ εξαιρετικό απ'άκρη σ'άκρη.

Προσθέτω μόνο πως το τρίτο φιλμ του Fedorchenko έχει ως διευθυντή φωτογραφίας τον Mikhail Krichman (Η Επιστροφή).

Να το δω? : Το σπουδαίο ρωσικό φιλμ του φετινού Φεστιβάλ. Μην το χάσετε.

51th T.I.F.F. Day 7 : Thursday 9.12.2010

2010-12-09T12:00:00.008+02:00

Μέρα χωρίς Απιτσατπόνγκ είναι χαμένη μέρα..

1. Shekarchi (The Hunter), [Germany], Rafi Pitts, [2010],*1/2

Άνισο δράμα από το Ιράν, με απροσδόκητη αλλαγή ρυθμού (μη σας πω και κινηματογραφικού είδους) στο μέσο της ταινίας.

Μόλις συνειδητοποιείς ότι ο Rafi Pitts, σκηνοθέτης του Κυνηγού, είναι και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, αρχίζουν τα προβλήματα.. Σχηματικοί χαρακτήρες, στα όρια της καρικατούρας (κακός μπάτσος - καλός μπάτσος) που δε γίνονται πιστευτοί ούτε στο ελάχιστο, σ'ένα φιλμ όχι απλά επιφανειακό, αλλά που δεν ξύνει καν την επιφάνεια κάτω από την οποία σιγοβράζουν τα σημαντικά θέματα τα οποία -νομίζει πως- πραγματεύεται.

Να το δω? : Δεν ξέρω, δεν απαντώ.

2. Periferic, [Romania], Bogdan George Apetri, [2010],**1/2

Έπειτα από δύο χρόνια στη στενή, κι ενώ της απομένουν άλλα τρία, η Ματίλντα παίρνει ημερήσια άδεια για να παραστεί στην κηδεία της μητέρας της. Η διαδρομή της όμως περιλαμβάνει μερικές ακόμη στάσεις, καθώς έχει αρκετούς λογαριασμούς να ξεκαθαρίσει.

Ενδιαφέρον φίλμ από τη γειτονική Ρουμανία και το νεαρό Bogdan Apetri, με σφιχτοδεμένο σενάριο και ρυθμό που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος. Κι εδώ οι χαρακτήρες δεν είναι και τόσο πιστευτοί, κι εδώ η θεματολογία είναι καθαρά Αμερικανική, τουλάχιστον όμως δε βαριέσαι.

Να το δω? : Τρέξε Ματίλντα τρέξε.

3. Han Jia (Winter Vacation), [China], Li Hongqi, [2010],**1/2

Οι Χειμερινές Διακοπές δεν είναι σας τις άλλες Κινεζικές ταινίες που έχετε δει. Είναι μια δύσκολη, αργή ταινία, και συνάμα πολύ αστεία, που ενθουσίασε την κριτική επιτροπή αλλά και τους κριτικούς στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο με αποτέλεσμα να πάρει και τα δύο αντίστοιχα βραβεία.

Τα παραπάνω λόγια (και δεν ήταν μόνο αυτά) δεν είναι δικά μου αλλά του υπεύθυνου του Προγράμματος των Ημερών Ανεξαρτησίας, ο οποίος κάποτε θα πρέπει να σταματήσει πριν από κάθε φιλμ που παρουσιάζει να μας προκαταλαμβάνει και να μας 'προειδοποιεί' για αυτό που θα δούμε, λες και ήρθαμε με πούλμαν από την επαρχία για να δούμε την τελευταία παράσταση της κυρίας Ντενίση.

Όσο για το φιλμ, αν όντως επιλέξατε να διαβάσετε τη γνώμη μου πριν το δείτε, είναι αστείο, έξυπνο και ασυνήθιστο, και μάλιστα, με τους αργούς ρυθμούς του, τα στατικά του κάδρα, τις σιωπές ανάμεσα στους διαλόγους και τα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των νεαρών του πρωταγωνιστών, θα μπορούσε να είναι άνετα μια κινηματογραφική μεταφορά ενός κόμικ τύπου Μαφάλντα ή αντίστοιχου.

Να το δω? : Προσωπικά δεν 'ενθουσιάστηκα', πιθανότατα από αντίδραση.

4. R, [Denmark], Michael Noer & Tobias Lindholm, [2010],***

Κι εδώ έχουμε το χιλιοειπωμένο θέμα του δράματος φυλακών, με σκηνές που έχουμε δει εκατοντάδες φορές (ειδικά η σκηνή που ο ψαρωμένος κρατούμενος πηγαίνει στο κελί του για πρώτη φορά, υπό τα βλέματα των παλιών badass φουσκωτών με 17 τατουάζ ο καθένας, είναι τέτοιο κινηματογραφικό κλισέ που κάποιος θα'πρεπε να τις συγκεντρώσει και να ανεβάσει ένα κολλάζ στο Youtube).

Στα χέρια όμως των δύο ικανών Δανών σκηνοθετών, και διαθέτοντας, στο σύνολό του, ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών, το R καταφέρνει να αποδώσει ρεαλιστικά και με πειστικό τρόπο το πορτρέτο ενός κρατουμένου σε μια πολύ σκληρή φυλακή.

Να το δω? : Προβλέψιμο αλλά δυνατό φιλμ, ικανοποιεί τους φαν του είδους.

51th T.I.F.F. Day 6 : Wednesday 8.12.2010

2010-12-09T09:32:00.006+02:00

1. Notre Etrangere, [Burkina Faso], Sarah Bouyain, [2010], **1/2

Νεαρή μιγάδα που ζει στη Γαλλία αποφασίζει να ψάξει την αληθινή της μητέρα, η οποία την άφησε να φύγει από κοντά της στα οχτώ της χρόνια, κι επιστρέφει στη γενέτειρά της, στη Μπουρκίνα Φάσο. Αυτό που παράλληλα ανακαλύπτει είναι η αληθινή της ταυτότητα.

Όμορφο και λιτό φιλμ, επικεντρώνεται στους λιγοστούς χαρακτήρες, και αγγίζει ευαίσθητα θέματα χωρίς να γινεται διδακτικό.

Να το δω? : Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη σκηνοθετική δουλειά.

2. Sang Sattawat (Syndromes And A Century), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2006], ****

Τρίτο στη σειρά φιλμ του Weerasethakul που αρχίζει με μια σκηνή σε νοσοκομείο, και αποτελείται από δύο μέρη, τα Σύνδρομα κι Ένας Αιώνας (εντελώς Αγγελοπουλικός τίτλος btw) διαφέρει κάπως από τις δύο προηγούμενες (η ζούγκλα εδώ απουσιάζει) αλλά τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που συναντάμε σε όλες τις ταινίες του είναι παρόντα κι εδώ. Χαρακτήρες και ιστορίες που συναντήσαμε σε προηγούμενα [ή επόμενα] φιλμ, το ίδιο το φιλμ που "ξαναρχίζει" στο μισό της ταινίας, επαληθεύουν την εμμονή του σκηνοθέτη με τον κύκλο, την επανάληψη, το παιχνίδι με το χρόνο. Στο τέλος, έχοντας δει σχεδόν όλη του τη φιλμογραφία μέσα σε 3-4 ημέρες, μένεις με την εντύπωση πως έχεις παρακολουθήσει ένα και μόνο φιλμ, το οποίο εξελίσσεται αέναα με την πάροδο του χρόνου.

Η ταινία έχει ως θέμα τη μνήμη, και είναι αφιερωμένη στους γονείς του σκηνοθέτη, οι οποίοι ήταν γιατροί, γι'αυτό και είναι εξ'ολοκλήρου γυρισμένη σε νοσοκομείο. Το 'θερμό' μέρος είναι αφιερωμένο στη μητέρα και το 'ψυχρό' στον πατέρα του. Τα Σύνδρομα είναι επίσης η πρώτη ταινία στην οποία χρησιμοποιεί τεχνητό ήχο (και σε μερικά αργόσυρτα εσωτερικά πλάνα νοσοκομειακών αιθουσών το εκπληκτικό οπτικοακουστικό αποτέλεσμα φέρνει στο νου τη δουλειά του David Lynch) .

Να το δω? : Δεν παραμιλάς βγαίνοντας από την αίθουσα, αλλά και αυτό το φιλμ σε καθηλώνει με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από τα υπόλοιπα.

3. Im Alter Von Ellen (At Ellen's Age), [Germany], Pia Marais, [2010], ***1/2

Η Ellen ασφυκτιά σε μια αδιέξοδη σχέση κι ένα κουραστικό επάγγελμα χωρίς καθόλου ελεύθερο χρόνο. Με αφορμή ένα τυχαίο περιστατικό και μια εικόνα που τη στοιχειώνει, βρίσκεται "μπλεγμένη" με μια ομάδα ακτιβιστών που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ζώων με ανορθόδοξες μεθόδους. Όσο εξελίσσεται η ταινία η ηρωίδα συνειδητοποιεί αυτό που ξέρουμε από την αρχή. Ότι επρόκειτο για μια υποσυνείδητη και καθόλου τυχαία επιλογή, που θα την κάνει να δει τη ζωή της μέσα από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα.

Ραχοκοκκαλιά της ταινίας η εκπληκτική ερμηνεία της Jeanne Balibar, εξαιρετικής στο ρόλο της αποπροσανατολισμένης αεροσυνοδού που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση προσπαθώντας να ξεφύγει από τα προβλήματά της, από τον ίδιο της τον εαυτό.

Να το δω? : Τα σχόλια των γύρω μου δεν ήταν και τόσο θετικά, οπότε μη σε πάρω και στο λαιμό μου.

51th T.I.F.F. Day 5 : Tuesday 7.12.2010

2010-12-08T12:58:00.007+02:00

1. Stanka Goes Home, [Bulgaria], Maya Vitkova, [2010]

H Stanka είναι μια ηλικιωμένη κυρία, που γυρίζει στο σπίτι της με δυο τσάντες ψώνια. Το ασανσέρ όμως έχει χαλάσει και η ανάβαση στον ένατο όροφο φαντάζει σαν δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι.

Έξυπνη ιδέα για ένα μικρό μήκους φιλμ [τα 15 λεπτά σου φαίνονται τουλάχιστο διπλάσια από την αγωνία και το λαχάνιασμα] η οποία ήρθε στη σκηνοθέτιδα όταν συνέβη κάτι αντίστοιχο στη δική της γιαγιά [η οποία όμως έμενε στον τέταρτο όροφο].

Να το δω? : Λαχανιάζεις περισσότερο παρακολουθώντας παρά ανεβαίνοντας.

2. Shelter, [Bulgaria], Dragomir Sholev, [2010], **1/2

Συμπαθητικά αφελές και αρκετά αστείο φιλμ από τη γειτονική Βουλγαρία, πάνω στο αιώνιο θέμα του teenage rebellion. Geek πιτσιρικάς εξαφανίζεται για δυο μέρες από το σπίτι κι όταν επιστρέφει οι γονείς του ανακαλύπτουν έντρομοι ότι κάνει παρέα με πανκιά και φρικιά. Γνώριμο σκηνικό σε όποιον έχει παρακολουθήσει έστω και μια ελληνική (βιντεο)ταινία στα 80s, το οποίο βέβαια δεν αποδίδεται με καθόλου σαχλό ή γελοίο τρόπο από ένα φιλμ που σου προσφέρει απλόχερα ένα χαμόγελο ενώ θα περίμενες μια γροθιά στο στομάχι.

Να το δω? : Μια χαρά είναι και το χαμόγελο.

3. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives, [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2010], ****1/2

Εδώ τα λόγια περισσεύουν. Ο ίδιος ο Joe [ε, κολλητοί του έχουμε γίνει πλέον] μας προέτρεψε να μη σκεφτόμαστε και πολύ αυτά που θα συμβούν κατά τη διάρκεια της ταινίας, αλλά να αφεθούμε στα συναισθήματα.

Και να θέλεις να σκεφτείς βέβαια, σταματάς σύντομα την προσπάθεια. Ηθοποιοί από τις προηγούμενες ταινίες του στους ίδιους ή σε διαφορετικούς ρόλους. Η πανταχού παρούσα ζούγκλα, έξι διαφορετικές ιστορίες και κινηματογραφικά είδη, ντοκιμαντέρ, βασιλικό δράμα εποχής, η μεταφορά ενός κινηματογραφικού βιβλίου για κάποιο μοναχό που μπορούσε να θυμηθεί τις προηγούμενες ζωές του, ονειρικά πλάνα λίγο πριν το ξημέρωμα, o Chewbacca από το Star Wars, πνεύματα, φαντάσματα, άνθρωποι που ζευγαρώνουν με πιθήκους και γατόψαρα, ο πατέρας του σκηνοθέτη που πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια.. όλα στριμωγμένα αριστοτεχνικά σε ένα δίωρο κινηματογραφικό παραλήρημα μπροστά στο οποίο απλά προσκυνάς, μη μπορώντας να το ακουμπήσεις από πουθενά. Οι αδελφοί Lumiere θα ήταν περήφανοι.

Να το δω? : Welcome to the jungle!

4. Attenberg, [Greece], Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, [2010], ***1/2

Οτιδήποτε φιλμ μετά την παραπάνω εμπειρία φαίνεται σαφώς ψεύτικο και επιτηδευμένο. Το Attenberg βέβαια δε χρειάζεται να προσπαθήσει και πολύ, καθώς θαρρείς πως θέλει από την αρχή να σε προβοκάρει με τους διαλόγους [και όχι τόσο με τις ωμές σεξουαλικές περιγραφές των δύο κοριτσιών όσο με τις αμπελοφιλοσοφίες του πατέρα] και το στυλ ερμηνείας [η ρομποτική εκφορά του λόγου του Κυνόδοντα εδώ πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα]. Όμως αυτά είναι απλώς ευρήματα, που σε συνδυασμό με τον περίεργο χορό-βηματισμό των κοριτσιών και την εξαιρετικά ταιριαστή τοποθεσία των γυρισμάτων συνθέτουν το αλλόκοτο σύμπαν του Attenberg. Είναι απλώς η -σημαντική- επιφάνεια κάτω από την οποία κρύβονται πολύ σημαντικότερα πράγματα, όπως "μια άλγεβρα συναισθημάτων μεταξύ τεσσάρων ανθρώπων" όπως πολύ πετυχημένα περιέγραψε το φιλμ η σκηνοθέτης. Όπως η εκπληκτική ερμηνεία της Ariane Labed (στο ρόλο του 13χρονου απροσάρμοστου κοριτσιού παγιδευμένου στο σώμα μιας 23χρονης) η οποία διαθέτει αναμφισβήτητα το ταλέντο, την ομορφιά και το star quality για να φτάσει πολύ ψηλά, αρκεί απλά να τα μαζέψει και να φύγει από την Ελλάδα.

Στα συν της ταινίας ας προσθέσω ακόμη τα καταπληκτικά της τραγούδια και μερικές πραγματικά ξεκαρδιστικές σκηνές.

Να το δω? : Επιβάλλεται

51th T.I.F.F. Day 4 : Monday 6.12.2010

2010-12-07T10:44:00.006+02:00

Είμεθα ευγνώμονες για τη μειωμένη προσέλευση καλεσμένων και την απαγόρευση πρόσβασης των αυτοκινήτων στο χώρο του λιμανιού.

1. One Hundred Mornings, [Ireland], Conor Horgan, [2010], *1/2

Σε απροσδιόριστο χρόνο και χώρο [σε ένα καταφύγιο στο δάσος, λίγο έξω από κάποιο χωριό κάπου στην Ιρλανδία] δύο ζευγάρια προσπαθούν να επιβιώσουν εν μέσω κάποιας -επίσης- απροσδιόριστης κρίσης/καταστροφής, σ'έναν κόσμο χωρίς ρεύμα -και αξίες- και με αποθέματα που τελειώνουν, κυρίων λόγω ληστρικών επιθέσεων από ομοιοπαθείς χωρικούς.

Ενδιαφέρον θέμα, αλλά πολύ επίπεδη η απόδοσή του, από ένα άνευρο καστ, που δε σε πείθει ούτε για μια στιγμή για την κρισιμότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται. Προβλέψιμο, χωρίς κάποιο πρωτότυπο σχόλιο πάνω στο θέμα 'καταστροφή/επιβίωση', θυμίζει B-movie από αυτά που αναγκάζονται να αγοράζουν τα τηλεοπτικά κανάλια για να γεμίσουν το μεταμεσονύκτιο πρόγραμμά τους.

Να το δω? : Μετά τα μεσάνυχτα στην τηλεόραση μια χαρά βλέπεται βέβαια..

2. Sud Pralad (Tropical Malady), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2004], ****

Ο Weerasethakul δικαιωματικά και πάλι στο αριστούργημα της -φεστιβαλικής- ημέρας, με ένα φιλμ που αποτελεί τη φυσική συνέχεια του Blissfully Yours. Εδώ δίνει ακόμη περισσότερη ουσία στους χαρακτήρες του, δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σ'έναν στρατιώτη ο οποίος σιγά σιγά ερωτεύεται τον καλύτερό του φίλο. Κι ενώ όλα κυλούν ομαλά, η γραμμική, συμβατική πλοκή κόβεται απότομα [και ας έχει ο θεός καλά τον υπεύθυνο των Ημερών Ανεξαρτησίας που μας προετοίμασε για το σοκ..] και ακολουθεί ένα ωριαίο ονειρικό φαντασιακό παραλήρημα νυχτερινών λήψεων στη ζούγκλα, μια εμπειρία που πολύ σπάνια συναντάς στον κινηματογράφο, και που δε μπορώ ούτε καν να ξεκινήσω να περιγράφω.

Μπόρεσε όμως να την περιγράψει ικανοποιητικότατα ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που εντυπωσίασε με την απλότητα, την ευφυία και τις διαφωτιστικότατες λεπτομέρειες που μοιράστηκε μαζί μας μετά την προβολή.

Να το δω? : Όπως είπε και ο ίδιος ο Apichatpong, η ποιότητα των νυχτερινών λήψεων μπορεί να αποδοθεί μόνο στην κινηματογραφική αίθουσα.

3. Submarino, [Denmark], Thomas Vinterberg, [2010], ***1/2

To (μελο)δραματικό Submarino είναι η ιστορία της ζωής δύο αδελφών, μιας ζωής που στιγματίστηκε ανεπανόρθωτα από ένα τραγικό γεγονός στην παιδική τους ηλικία, με αποτέλεσμα να τους οδηγήσει στην αποξένωση.

Στα χέρια οποιουδήποτε (σχεδόν) Αμερικανού σκηνοθέτη η μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Jonas T. Bengtsson θα κατέληγε με μαθηματική ακρίβεια στην υπερβολή κι ενδεχομένως στην αποτυχία. Με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, και έχοντας στη διάθεσή του ένα εξαιρετικό καστ, ο Vinterberg παραδίδει ένα πολύ δυνατό, συναρπαστικό και εξόχως συγκινητικό φιλμ, χωρίς όμως να εκβιάζει συναισθηματικά το κοινό. Αυτό μάλιστα είναι προς τιμή του, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως το συγκεκριμένο κοινό στο οποίο απευθύνεται είναι το mainstream κοινό, δεδομένο που -χωρίς να είναι κατακριτέο- καθίσταται σαφές από την αρχή.

Να το δω? : Οπωσδήποτε.

4. Kak Ya Provyol Etim Letom (How I Ended This Summer), [Russia], Alexei Popogrebsky, [2010], ***

Αρκτικός ωκεανός. Δύο άντρες συμβιώνουν σ'ένα μικρό καταφύγιο συντηρώντας έναν μετεωρολογικό σταθμό. Δουλειά ρουτίνας, βαρετή ωστόσο κρίσιμη. Ο 40ρης, πολλά βαρύς, μετράει τα λόγια του, σοβαρός και απόμακρος, παλιά καραβάνα. Ο 20ρης, πιο επιπόλαιος, και το videogame του θα παίξει, και τη χαζομάρα του θα την κάνει, καθώς ακούει -καταπληκτική- μουσική στα ακουστικά του.

Πολύ περίεργο φιλμ, το κατατάσσω στην κατηγορία αυτών που δε μπορώ να αποφασίσω σε ποια κατηγορία ανήκει, αν και πόσο μου άρεσε, για ποιο λόγο γυρίστηκε, τι ακριβώς κατάλαβα με λίγα λόγια.. Είναι θρίλερ/σπουδή πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά, και πως αυτή μπορεί να επηρεαστεί από την απομόνωση και το πολικό ψύχος ή μια μαύρη κωμωδία, κινηματογραφική μεταφορά του ανέκδοτου με το γρύλλο?

Να το δω?: Δες το να μου πεις κι εμένα..

51th T.I.F.F. Day 3 : Sunday 5.12.2010

2010-12-06T10:05:00.008+02:00

Τρίτο θύμα των περικοπών: η καθημερινή έκδοση του Πρώτου Πλάνου. Ένα άγχος λιγότερο, που να τρέχεις τώρα να το ψάχνεις, να το ξεφυλλίζεις βιαστικά ανάμεσα στις ταινίες..

1. Donkeys, [UK], Morag McKinnon, [2010], ***

Το Donkeys είναι μια γλυκόπικρη, πολύ αστεία και πολύ συγκινητική ταινία, που δ.ε.ν. είναι αμερικανική, οπότε δε γίνεται ούτε μελοδραματική, ούτε γλυκερή, δεν εκβιάζει ούτε το συναίσθημα ούτε το εύκολο γέλιο. Για αυτούς και μόνο τους λόγους πετυχαίνει απόλυτα και κερδίζει δικαίως το θερμό χειροκρότημα και τα 'μπράβο' μετά το τέλος της προβολής. Υπέροχος ο James Cosmo στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ας σημειωθεί ότι το φιλμ αποτελεί μέρος ενός project του Λαρς Φον Τρίερ, το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια με το Red Road της Andrea Arnold.

Να το δω? : Σου εύχομαι όμως δίχως ερωτήσεις από το κοινό που θα σε κάνουν να κουλουριαστείς από ντροπή ανάμεσα στα καθίσματα και να ψάχνεις το τηλέφωνο της υπηρεσίας που σε διαγράφει από το ανθρώπινο είδος.

2. Jo Pour Jonathan, [Canada], Maxine Giroux, **1/2

Λιτό, έντιμο και καλογυρισμένο φιλμ, που αφηγείται την ιστορία ενός εφήβου, που βιάζεται να μεγαλώσει, προσπαθώντας να μοιάσει στο μεγαλύτερο αδελφό του. Το σκηνικό? Παράνομες νυχτερινές κόντρες αυτοκινήτων σε μυστικές τοποθεσίες. Όπως είναι φυσικό, όλο και κάποιος θα το φάει το κεφάλι του στο τέλος..

Ενδιαφέρον πορτρέτο και teenage angst movie, το Jo Pour Jonathan δεν απογοητεύει, δεν επιχειρεί όμως και το άλμα στο επόμενο επίπεδο, παραδίδοντας κάτι αξιομνημόνευτο.

Να το δω? : Χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, γιατί όχι?

3. Incendies, [Canada], Denis Vileneuve, [2010], ***

Δύο δίδυμα αδέρφια ξεκινούν [με διαφορά φάσης] για ένα ταξίδι στη γενέτερια της μητέρας τους στη Μέση Ανατολή προσπαθώντας να εκπληρώσουν την τελευταία επιθυμία της, μετά το θάνατό της. Παρακολουθούμε ταυτόχρονα το σύγχρονο οδοιπορικό των παιδιών [και κυρίως της κόρης], και την τραγική πορεία της μάνας στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή των προηγούμενων δεκαετιών.

Πολύ λεπτή η γραμμή στην οποία κινείται ο Vileneuve σ'αυτή τη μεταφορά του θεατρικού έργου του Wajdi Mouawad. Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ανάμεσα στο σύγχρονο δυτικό κόσμο και τη Μέση Ανατολή [ιδέα μου ήταν ή δεν αναφέρθηκε ποτέ ξεκάθαρα η χώρα καταγωγής της μητέρας?] και κυρίως, ανάμεσα στο χριστιανικό και το μουσουλμανικό στοιχείο. Προσπαθώντας να τα παντρέψει όλα διατηρεί μεν έναν αξιοθαύμαστο ρυθμό και υφαίνει μια συναρπαστική ιστορία, κάπου νιώθεις όμως πως δε μπήγει τόσο βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο, όσο θα μπορούσε, προσπαθώντας να γίνει αρεστός σε όλους ενώ θα'πρεπε να μην είναι αρεστός σε κανένα.

Τα -υπέροχα- τραγούδια των Radiohead κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό στην ταινία, καθώς της αφαιρούν πόντους αξιοπιστίας, δίνοντας χαρακτήρα video clip σε εντελώς αταίριαστες σκηνές. Η κατάληξη του φιλμ, αν καλοσκεφτείς μάλιστα ότι πρόκειται για -ελεύθερη- μεταφορά θεατρικού βασισμένου σε -ελεύθερη- μεταφορά ελληνικής τραγωδίας, αποδίδεται αν μή τι άλλο αξιοπρεπώς.

Να το δω? : Καλογυρισμένο και κατά τόπους συναρπαστικό.

4. Putty Hill, [USA], Matt Porterfield, [2010], **1/2

Η Μεγάλη Ανατριχίλα [κεντρική ιδέα] συναντά την λογοκριμένη βερσιόν του Kids του Larry Clark. Με αφορμή την κηδεία του 24χρονου Cory από υπερβολική δόση, οι φίλοι του, η οικογένειά του [αδέλφια, ξαδέλφια, ετεροθαλή αδέλφια, θείες, θείοι, χωρισμένοι γονείς, ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποιος είναι ποιος, όχι ότι είχε και κάποια ιδιαίτερη σημασία βέβαια..] και η ευρύτερη γειτονιά του συγκεντρώνονται για να τον αποχαιρετήσουν.

Μέσα από το έξυπνο εύρημα των προσωπικών συνεντεύξεων του καθενός με το σκηνοθέτη να παρεμβάλλονται στην ιστορία [έστω και με εκνευριστικό τρόπο], χωρίς εξάρσεις, παρακολουθούμε μια ενδιαφέρουσα απεικόνιση μιας τυπικής γειτονιάς μιας μικρομεσαίας Αμερικανικής πόλης.

Να το δω? : Συμπαθητικό φιλμ, έχει σαφώς ένα 'κάτι' που το κάνει να ξεχωρίζει από αντίστοιχα, γεμάτες αερολογίες ανεξάρτητα αμερικανικά εγχειρήματα

51th T.I.F.F. Day 2 : Saturday 4.12.2010

2010-12-05T10:14:00.006+02:00

Μετά τους Αγγλικούς υπότιτλους του Apichatpong δεύτερο θύμα των φετινών περικοπών η μπαταρία του ρολογιού έξω από τις αίθουσες Τορνές/Κασσαβέτης. Κολλημένο στις 2.10, αγχώνει/καθησυχάζει τους πάντες. Αίσχος!

1. Sud Sanaeha (Blissfuly Yours), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2002], ****

O Weerasethakul μας συστήνει τους τρεις πρωταγωνιστές του στο πρώτο κιόλας πλάνο, στο 'ιατρείο' ενός τυπικού Ταϊλανδέζικου νοσοκομείου. Ο Μιν με το παράξενο εξάνθημα, παράνομος Βιρμανός μετανάστης στην Ταϊλάνδη. Η κοπέλα του Ρουνγκ, εργάτρια σε εργοστάσιο παραγωγής αγαλματιδίων. Η Όρν, βλέποντας τη νιότη να την εγκαταλείπει θεωρεί πως ένα παιδί θα υποκαταστήσει την αγάπη που λείπει από τη ζωή της..

Ξαφνικά, και έπειτα από σχεδόν μία ώρα, πέφτουν τα opening credits της ταινίας [!] και ακολουθεί μία εκπληκτική, ονειρική κινηματογραφική ώρα, με τους τρεις ήρωες να απολαμβάνουν ένα πικ νικ στην εξοχή. Μια ώρα χάρμα οφθαλμών, γεμάτη λυρισμό και αισθησιασμό που μόνο ένας Ασιάτης κινηματογραφιστής μπορεί αποδώσει..

Να το δω? : Μην περιμένεις πάντως πλοκή και γρήγορους ρυθμούς.

2. Le Quattro Volte (The Fourth Time), [Italy]. Michelangelo Frammartino, [2010], ****

Εφτά χρόνια μετά το αριστουργηματικό του ντεμπούτο Il Dono ο Frammartino επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη με το τρίτο του φιλμ, και αποσπά, από την παρουσίαση κιόλας της ταινίας, το εγκωμιαστικό σχόλιο του Διευθυντή του Φεστιβάλ ("η καλύτερη ταινία της χρονιάς για μένα, ένα μικρό αριστούργημα"). Υψηλές λοιπόν οι προσδοκίες, αλλά Η Τέταρτη Φορά, μια ταινία χωρίς καθόλου διαλόγους, όχι απλά δεν τις διαψεύδει, αλλά τις επαληθεύει στο έπακρο.

Εικόνες γνώριμες, από ένα [τρία στην πραγματικότητα] ορεινό ιταλικό χωριό και τις καθημερινές ασχολίες των λιγοστών κατοίκων. Τρεις "ήρωες", ένας ηλικιωμένος βοσκός, μια μικρή κατσίκα κι ένα πανύψηλο δέντρο δίνουν τη σκυτάλη ο ένας στον άλλον εν μέσω υπέροχων εικόνων, ονειρικών μονοπλάνων, που απεικονίζουν έθιμα και σκηνές "αληθινές", από τη ζωή της ιταλικής επαρχίας.

Να το δω? : Μακάρι να γυριζόταν μια τέτοια ελληνική ταινία.

3. Route Irish, [UK], Ken Loach, [2010], **

Η συγγνώμη είναι μισό χέσιμο (με το συμπάθειο) λέει μια αγαπημένη μου ρήση. Σου ρίχνω πρώτα το μισό, πετάω κι έπειτα και μια συγγνώμη και το ολοκληρώνω. Κάπως έτσι μου φαίνονται και όλες οι ταινίες των τελευταίων είκοσι χρόνων [και κυρίως οι αμερικανικές] για τους πολέμους στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν.. και δε συμμαζεύεται. Καταστρέφουμε τη χώρα και 10-20 χρόνια μετά, ανάλογα με το πότε είναι "έτοιμο" το κοινό, ξεπλένουμε λίγο τις ενοχές μας, "αποκαθιστώντας" την ιστορική αλήθεια με μερικές ταινίες.

Το Route Irish βέβαια δεν είναι εντελώς Αμερικανιά, και ο Ken Loach αν μή τι άλλο απαλάσσεται από ένα μέρος των κατηγοριών λόγω προτέρου εντίμου βίου. Το φιλμ του όμως στερείται αληθοφάνειας, δεν αποφεύγει τα κλισέ, λίγο κατασκοπικό θρίλερ εδώ, λίγο πολιτική ταινία εκεί, λίγο ο καλοκάγαθος Ιρακινός μουσικός από τη μια, λίγο οι θηριωδίες και οι εφιάλτες από την άλλη. Στο τέλος αυτό ακριβώς είναι που σου μένει, το λίγο..

Να το δω? : Στα μέρη μου πάντως συγγνώμη σημαίνει "δε θα το ξανακάνω"

51th T.I.F.F. Day 1 : Friday 3.12.2010

2010-12-04T09:11:00.005+02:00

Ελπίζω η μέρα να μη φάνηκε από το πρωί..

1. Mysterious Object At Noon (Dogfahr Nai Mau Marn), [Thailand], Apichatpong Weerasethakul, [2000], **

Παρά την έλλειψη συμβατικής πλοκής, παρά την κακής ποιότητας ασπρόμαυρη εικόνα, παρά την πολύ κουραστική παρακολούθησή του και τις φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους εικόνες / ιστορίες / συνεντεύξεις, το πειραματικό πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ του A.W. έχει όντως ενδιαφέρον, κυρίως αν το αντιμετωπίσεις όπως πρέπει, ως άσκηση ύφους, ως πείραμα.

Το συνεργείο του A.W. γυρίζει σε χωριά της Ταϊλάνδης και κινηματογραφεί χωρικούς, γυναίκες, παιδιά, ζητώντας τους να συμπληρώσουν το σκελετό μιας ιστορίας με δικά τους αληθινά βιώματα ή με φανταστικές διηγήσεις.

Προφανώς θύμα των περικοπών του Φεστιβάλ υπήρξε και το 95% των Αγγλικών υπότιτλων του φιλμ [όχι ότι ήταν και άκρως απαραίτητοι βέβαια..]

Να το δω? : Πάντως όχι αμέσως μετά τη δουλειά.

2. Verano De Goliat (Summer Of Goliath), [Mexico], Nicolas Pereda, [2010], **1/2

Ενδιαφέρουσα και διεισδυτική ματιά σε μια μικρογραφία της Μεξικανικής επαρχίας. Παιδιά παίζουν ανέμελα, κι όμως για ένα από αυτά κυκλοφορεί η φήμη ότι σκότωσε τη φίλη του. Μια γυναίκα με δυο παιδιά δε μπορεί να ξεπεράσει τη φυγή του άντρα της. Δυο στρατιώτες περιφέρονται άσκοπα.. Μέσα από το φίλτρο της μοναξιάς, της ανέχειας και της ανεργίας, γεγονότα όπως η εγκατάλειψη και ο φόνος χάνουν κάτι από την τραγικότητά τους, κι αυτό σοκάρει περισσότερο και από τα ίδια.

Θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ το φιλμ του Pereda είναι κι αυτό αρκετά κουραστικό στην παρακολούθησή του, ακολουθώντας τους ήρωές του σε αργούς, καθημερινούς ρυθμούς, χωρίς σενάριο και, κατά την προσφιλή συνήθεια πολλών σύγχρονων σκηνοθετών, χωρίς ικανοποιητική για την περιέργεια του θεατή κατάληξη, χωρίς "απαντήσεις".

Το φιλμ περιέχει φαντάζομαι μια από τις πιο αστείες σκηνές αυτού του Φεστιβάλ, μια σεκάνς τόσο εκνευριστικά μακρόσυρτη που έκανε μια ολόκληρη αίθουσα να ξεσπάσει σε νευρικό γέλιο.

Να το δω?: Αν οι παραπάνω λέξεις-κλειδιά (κατάληξη, κουραστική, αργοί καθημερινοί ρυθμοί) δε σε αποτρέψουν, γιατί όχι?

3. Lo Que Mas Quiero, [Argentina], Delfina Castagnino, [2010], **

Με αφορμή το θάνατο του πατέρα της Πιλάρ, η φίλη της Μαρία έρχεται από το Μπουένος Άιρες για να την επισκεφθεί, προσπαθώντας έτσι να αποφύγει τα δικά της προβλήματα. Οι δύο φίλες συναντιώνται σε μια κρίσιμη καμπή για τη ζωή τους, όπου πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι η ενηλικίωση έχει φτάσει προ πολλού, αναλαμβάνοντας την ευθύνη αλλά και παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις για τη μετέπειτα πορεία τους.

Συμπαθητικό φιλμ, με αρχή-μέση-και τέλος, με ωραίο θέμα και μερικές χαριτωμένες σκηνές. Μέχρι εκεί όμως.

Να το δω? : Καλά, και να προσπεράσεις δεν έγινε και τίποτε..

You Will Meet A Tall Dark Stranger, [USA], Woody Allen, [2010], **1/2

2010-11-27T21:08:00.000+02:00

Αν και δε μπορώ να πω ότι υπάρχει έστω και μία ταινία του Allen που να θεωρώ κακή, ή να μετάνιωσα που την είδα, η τελευταία του δε μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μέχρι τώρα, παρά τις συμπαθητικές της κριτικές και το πολύ καλό καστ. Όταν όμως δεν έχεις άλλες επιλογές εξόδου, ένα φιλμ του Woody Allen δεν είναι καθόλου κακή ιδέα για Σάββατο βράδυ.

Και πράγματι, μόλις ξεκίνησε το φιλμ, με την ωραία του αφήγηση και την εισαγωγή των χαρακτήρων, σχεδόν θύμωσα με τον εαυτό μου για τις αρχικές του επιφυλάξεις. Το καστ είναι αναμενόμενα καλό (ιδιαίτερα η Naomi Watts κάνει εξαιρετική δουλειά σ'έναν αν μή τι άλλο καθόλου αβανταδόρικο ρόλο), το φιλμ βλέπεται ευχάριστα και διαθέτει αρκετές κωμικές στιγμές.

Σύντομα όμως συνειδητοποιείς ότι όλα τα έχεις ξαναδεί [χαρακτήρες, πλοκή, ρυθμό] σε κάποια από τις τελευταίες ταινίες του σκηνοθέτη.Στο δεύτερο μισό του φιλμ ένιωσα πολύ έντονα ότι ο Allen κουράστηκε με τους ίδιους του τους ήρωες αφήνοντάς τους ξεκρέμαστους. Η δε κατάληξή του ξαφνιάζει καθώς είναι ίσως η πιο απότομη που έχω δει σε ταινία του σκηνοθέτη, τη δικαιολογείς όμως καθώς νιώθεις βέβαιος ότι η τύχη των ηρώων είναι αυτή που περιμένεις.

Να το δω? : "..καθόλου κακή ιδέα για Σάββατο βράδυ"

Μαχαιροβγάλτης (Knifer), [Greece], Γιάννης Οικονομίδης, [2010], **1/2

2010-11-22T20:53:00.005+02:00

Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο να κρίνεις μια ταινία με κριτήριο αυτό που περίμενες από αυτή, αλλά εφόσον το στοιχείο της έκπληξης [και στην περίπτωση του Οικονομίδη του σοκ] χάνεται έπειτα από την πρώτη επαφή με το έργο του δημιουργού, νομίζω πως αυτό είναι πλέον αναπόφευκτο.

Κι αυτό είναι ίσως το πρόβλημα με το Μαχαιροβγάλτη. Ξέρεις τι θα παρακολουθήσεις σχεδόν από την αρχή, και δε διαψεύδεσαι καθόλου. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί απαραίτητα πρόβλημα, όλα έχουν ειπωθεί πια στον κινηματογράφο [και τη συγκεκριμένη ιστορία την έχεις ήδη παρακολουθήσει, σε διάφορες παραλλαγές, είτε σε κάποια μικρή ανεξάρτητη ταινία σε κάποιο φεστιβάλ, είτε σε μια ασπρόμαυρη ταινία του '60 με την Έλενα Ναθαναήλ], το πρόβλημα είναι ότι περιμένεις περισσότερα από ένα σκηνοθέτη που όντως είπε κάτι καινούργιο με τις προηγούμενες ταινίες του.

Δεν είναι ότι ο Μαχαιροβγάλτης είναι μια κακή ταινία ή μια ταινία που πρέπει να προσπεράσεις, κάθε άλλο. Διαθέτει μια εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία [ο πραγματικός πρωταγωνιστής του φιλμ] και έναν λιτό αλλά στιβαρό αφηγηματικό ρυθμό που δεν κουράζει ούτε λεπτό. Αυτό όμως που κουράζει, και που στα προηγούμενα φιλμ ήταν απολύτως δικαιολογημένο έως αναγκαίο, είναι η υπερβολή στους διαλόγους και τις ερμηνείες, κυρίως του Βαγγέλη Μουρίκη, ο οποίος στήνει το χαρακτήρα του ως τερατόμορφη καρικατούρα, αδικώντας τον βάναυσα.

Εν ολίγοις, ότι πέτυχε στο Σπιρτόκουτο ως "ενοχλητικό" με την έννοια του disturbing, εδώ ενοχλεί μόνο ως annoying. Είπαμε, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, ίσως και άδικες..

Να το δω?: Στα συν του φιλμ το ότι ανήκει σαφώς σ'αυτή την κατηγορία ταινιών που συμπαθείς περισσότερο με την πάροδο του χρόνου, και δεν ξεφουσκώνει με το που βγεις από την αίθουσα.

The November Collection

2010-11-21T13:51:00.014+02:00

Η Χειμερινή Ακαδημία για το φετινό Νοέμβρη προτείνει απαλούς τόνους σε άσπρο/μαύρο..

1. Korallreven - Honey Mine (ft Victoria Bergsman) [zs]

Στα φωνητικά η Victoria Bergsman, στη σύνθεση και την παραγωγή ο Martin και ο Daniel. Το απίθανο Honey Mine των Σουηδών Korallreven ήταν αυτό που ξεχώριζε με διαφορά στο καλοκαιρινό τους mix, και επιτέλους ήρθε η ώρα να κυκλοφορήσει σε single. Ένα από τα πιο αξέχαστα ρεφρέν αυτού του Φθινοπώρου.

2. Trembling Blue Stars - All Our Tomorrows [zs]

Η σταθερή αξία που ακούει στο όνομα Bobby Wratten παραδίδει άλλο ένα υπέροχο pop άλμπουμ, και αυτή τη φορά είναι οριστικά το τελευταίο για τους Trembling Blue Stars. Δε γνώρισαν ποτέ την εμπορική επιτυχία, δε θα τους συναντήσετε στις ανασκοπήσεις με τα καλύτερα της χρονιάς ή της δεκαετίας, κι όμως, ακολουθώντας μια σεμνή, συνεπή και αθόρυβη πορεία, ο κύριος αυτός έχει γράψει μερικά από τα ομορφότερα βρετανικά pop τραγούδια των τελευταίων είκοσι χρόνων. Και το All Our Tomorrows είναι σίγουρα ένα από αυτά..

3. Asobi Seksu - Trails [zs]

Οι Jesus And Mary Chain γράφουν το τραγούδι της νέας ταινίας του James Bond με την Liz Frazer στα φωνητικά.

4. Crushed Stars - Black Umbrellas [zs]

Παλιός μας γνώριμος ο κύριος Todd Gautreau καθώς είχαμε παρουσιάσει το one man project του και στο προηγούμενο άλμπουμ του. Όπως και το Spies έτσι και το φετινό Black Umbrellas είναι εξαιρετικό οπότε δεν έχουμε ούτε να προσθέσουμε ούτε να αφαιρέσουμε τίποτε σε όσα γράφαμε το Γενάρη του 2008.

5. COWLICK - Wires [zs]

You can tell me anything you want
You can take me anywhere you want
You can buy me anything you want
You can take me anywhere
Please take me anywhere
Just get me out of here tonight

Κι όμως, τα αδέρφια Dylan και Jackson Hudecki από τo Hamilton του Καναδά, καταφέρνουν να μετατρέψουν αυτούς τους απλούς [και απλοϊκούς τους λες] στίχους σε ένα ακαταμάχητο psychedelic mantra.

6. Oars - Karats [zs]

Έξοχη ψυχεδελική pop από τo Brooklyn και τους Oars. Μακάρι να είναι έτσι και το άλμπουμ τους που θα κυκλοφορήσει του χρόνου.

7. Tanlines - Real Life [zs]

Ο Eric και ο Jesse είναι οι δύο ΝεοΥορκέζοι κύριοι που κρύβονται πίσω από το σχήμα των Tanlines, και η Αληθινή Ζωή, το single - προπομπός της συλλογής που θα κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα, είναι πραγματικά καταπληκτική.

8. Tony Castles - Black Girls In Dresses [zs]

Τα ενδιαφέροντα σχήματα από το Brooklyn ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο τα τελευταία χρόνια, και μένει να δούμε αν, εκτός από μερικά πολύ καλά tracks, καταφέρουν να κάνουν και κάτι περισσότερο. Οι Tony Castles ειδικότερα ελπίζουμε να τα καταφέρουν γιατί θέλουμε ν'ακούσουμε ακόμη περισσότερα τραγούδια σαν το Black girls in dresses.

9. Dale Earnhardt Jr. Jr. - Vocal Chords [zs]

Φεύγοντας για λίγο από την Αμερικανική μητρόπολη και μεταφερόμενοι στο Detroit του Michigan με τις φωνητικές χορδές των Dale Earnhardt Jr Jr [όνομα κι αυτό] διαπιστώνουμε ότι τελικά οι Vampire Weekend το άφησαν κανονικότατα το στίγμα τους!

10. Frankie Rose and the Outs - Little Brown Haired Girls [zs]

Με αρκετό buzz γύρω από το όνομά τους τελευταία οι Outs είναι το προσωπικό σχήμα της Frankie Rose, μιας drummer που έχει περάσει από συγκροτήματα όπως οι Dum Dum Girls και οι Crystal Stilts. Όπως είναι φυσικό κινούνται και αυτοί στο ίδιο garage pop ύφος.

11. Liechtenstein - Passion For Water [zs]

Από τη Σουηδία, παρά το όνομά τους, μας έρχεται το δυναμικό γυναικείο τετραμελές συγκρότημα των Liechtenstein, και νομίζω πως με τον indie κιθαριστικό του ήχο στέκεται μια χαρά μετά τη Frankie Rose.

12. Lovers - Boxer [zs]

..Για να συμπληρώσουν την τριάδα των γυναικείων συγκροτημάτων ορίστε και οι Lovers από το Portland, που με το πανέμορφο Boxer μου θύμισαν πάρα πολύ τα συγκροτήματα που ξεπήδησαν μετά την εμφάνιση των Breeders στις αρχές των 90s, όπως οι Veruca Salt κ.α.

13. MillionYoung - Calrissian [zs]

Παράξενο όνομα τόσο για το συγκρότημα όσο και για το τραγούδι, τα παράξενα όμως τελειώνουν εκεί καθώς το Carlissian του σχήματος από τη Florida είναι ένα πολύ ωραίο τραγούδι που θα μπορούσε άνετα να γίνει και επιτυχία.

14. The Tins - The Green Room [zs]

Πίσω στη Νέα Υόρκη και στο τρίο των Tins, που μπορεί να υιοθετούν κάποιες πιο γνώριμες και όχι και τόσο μοντέρνες ηχητικές φόρμες, παραδίδουν όμως με το Green Room ένα πολύ καλό indie rock τραγούδι.

15. Cathal Coughlan - Best Say We're Not Serious [zs]

Άλλη μια επιστροφή για το τέλος, αυτή ενός πολύ ιδιαίτερου και πολύ ξεχωριστού καλλιτέχνη από την Ιρλανδία, του Cathal Coughlan, πάλαι ποτέ ηγέτη και τραγουδιστή των Microdisney στα 80s και των Fatima Mansions στα 90s. Με το απαράμιλλο, μοναδικό του τραγουδιστικό στυλ, τους εξαιρετικούς στίχους και την ιδιοσυγκρατική avant-garde pop του, ο Coughlan επιστρέφει φέτος μετά από τέσσερα χρόνια με το Rancho Tetrahedron, ένα άλμπουμ που πραγματικά αξίζει να ακούσετε.

16. The Fatima Mansions - Angel's Delight [zs]

Και αφού μας δίνεται η μοναδική αυτή ευκαιρία, ας κλείσουμε τη συλλογή αυτού του μήνα με το καλύτερο ίσως τραγούδι του, ένα από τα πιο συγκλονιστικά (και πιο αγαπημένα μου) τραγούδια των τελευταίων είκοσι χρόνων. Από το περίφημο άλμπουμ του 1990 Viva Dead Ponies, το Angel's Delight περιέχει ίσως την πιο τέλεια closing line που έχω ακούσει σε τραγούδι. Και φυσικά δε θα σας την αποκαλύψω..

You can download all songs from H.E.R.E.

Somewhere, [USA], Sofia Coppola, [2010], ***

2010-11-14T18:39:00.006+02:00

Τηρουμένων των αναλογιών, και ας φανταστούμε εδώ πως οι αναλογίες είναι μακρομαλλούσες λυγερόκορμες κορασίδες, των οποίων τα μαλλιά θα τραβήξουμε λιγάκι για να υποστηρίξουμε το παρακάτω επιχείρημα, το Somewhere είναι ένα μικρό Lost In Translation.

"Παραιτημένος, τσακισμένος, αποπροσανατολισμένος, ημι-fucked up ηθοποιός του Χόλλυγουντ ξανανιώνει συναναστρεφόμενος μια κατά 30 χρόνια νεότερη ξανθιά αιθέρια ύπαρξη, υπό τους ήχους ενός killer soundtrack". [Να'τες οι 25 λέξεις!].

Το ρόλο της Ιαπωνίας υποδύεται, προσφέροντας απλόχερα το γέλιο, πολύ αγαπητή γειτονική μας χώρα..

Οι αναλογίες [και η πλάκα] τελειώνουν βέβαια κάπου εδώ. Ο Stephen Dorff, γενναία επιλογή στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κουβαλά στους ώμους του το φιλμ, το θέμα όμως είναι ο προορισμός προς τον οποία προσπαθεί ανεπιτυχώς να το κατευθύνει. Συμπαθητικός αλλά κάπως λίγος, κάπως ανεπαρκής, κάπως "ναι-μεν-αλλά", συλλαμβάνεις αρκετές φορές τον εαυτό σου να φαντάζεται κάποιον άλλον στο ρόλο του.. Πασχίζεις σε όλη την ταινία για να ταυτιστείς μαζί του, τη στιγμή που ο Bill Murray κέρδιζε τη συμπόνια σου με ένα και μόνο βλέμμα.

Η ταινία δεν είναι κακή, ούτε αποτυχημένη. Aφηγείται μια απλή, γλυκόπικρη ιστορία χαρακτήρων, σε χαλαρό, "ευρωπαϊκό" στυλ, το χαρακτηριστικό πλέον της Coppola. Βλέπεται ευχάριστα, είναι ατμοσφαιρική, έχει ωραία μουσική και μερικές πραγματικά αστείες σκηνές. Αν είσαι διατεθειμένος να ξεχάσεις τις προσδοκίες που θα [έπρεπε να] είχες από τη δημιουργό μερικών εξαιρετικών ταινιών της τελευταίας δεκαετίας, θα σου αρέσει, ίσως μάλιστα και να την αγαπήσεις.

Να το δω?: Λόγω προτέρου εντίμου βίου.

Homeland (Χώρα Προέλευσης), [Greece], Syllas Tzoumerkas, [2010], ***1/2

2010-11-06T22:37:00.000+02:00

Ως τυπικός Έλλην δε διστάζω να ομολογήσω ότι είμαι ιδιαίτερα καχύποπτος απέναντι σε οποιαδήποτε ταινία ή οποιοδήποτε άλμπουμ ελληνικής προέλευσης, που αγκαλιάζεται από την εγχώρια κριτική. Από μέτριες, συμπαθητικές ή έστω απλά αξιόλογες δουλειές οι οποίες προβιβάζονται ως δια μαγείας σε αριστουργήματα, έχω χορτάσει τα τελευταία χρόνια..

Η ταινία του Τζουμέρκα όμως με κέρδισε, παρά τις αδυναμίες της. Και είναι αρκετές: Είναι υπέρ του δέοντος υπερβολική, κυρίως σεναριακά. Χάνει λιγάκι τον προσανατολισμό της [ενίοτε και το μέτρο] στο δεύτερο μέρος, σε αντίθεση με το εξαιρετικό πρώτο μισό. Είναι όμως μια ταινία με ψυχή, με ένταση, με φρενήρη ρυθμό που σε παρασύρει. Μια ταινία, που επιτέλους μιλά για τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα με τρόπο που προκύπτει αβίαστα από την ιστορία και τους χαρακτήρες, χωρίς περιττούς διδακτισμούς. Μια ταινία με ερμηνείες [δε μπορώ να μην ξεχωρίσω την αγαπημένη μου Αμαλία Μουτούση, οι σκηνές της στην σχολική αίθουσα είναι συγκλονιστικές, αξέχαστες] και σπουδαία μουσική επένδυση [μπράβο στους Drog_A_Tek]. Η Χώρα Προέλευσης είναι μια πολύ καλή ελληνική ταινία. Μια πολύ καλή ταινία, τελεία.

Να το δω: Δες την ανατριχιαστική σκηνή με το παπαδαριό που παρελαύνει και ίσως μετανιώσεις που δεν πήγες να ψηφίσεις σήμερα..

The October Collection

2010-10-31T20:19:00.002+02:00

Συνεπείς στο ραντεβού μας και με τον Οκτώβρη, έστω και την τελευταία στιγμή.

1. Gauntlet Hair - Out, Don't [zs]

Νέο καταπληκτικό track για το δίδυμο από το Denver. Έχουν κυκλοφορήσει μόλις ένα single [στο εξαιρετικό label της Forest Family Records] κι όμως εδώ στήνουν ένα αξιοθαύμαστα ώριμο wall of sound, που, έστω και αν θυμίζει αρκετά τους Animal Collective, παραμένει ένα εντυπωσιακό επίτευγμα. Με τα απίθανα φωνητικά τους στο Out, Don't οι Gauntlet Hair καταφέρνουν κάτι πολύ σπάνιο: σε υποχρεώνουν να το ακούσεις ξανά και ξανά, κυρίως επειδή όταν τελειώσει δε θυμάσαι ούτε μία νότα!

2. Paperfangs - The Fastest Planes [zs]

Ένα ονειρικό ριφ μιας απροσδιόριστα 80s προέλευσης. Νωχελικά φωνητικά που θυμίζουν Notwist. Δεύτερο ονειρικό synth μοτίβο στο ρεφρέν. Το τρίο των Paperfangs από τη Φινλανδία παραδίδει ένα pop κομψοτέχνημα από το πουθενά. Με λίγη περισσότερη δουλειά στην παραγωγή θα μιλούσαμε για αριστουργημα..

let's never change, i don't wanna get aged. Ι will never grow up

3. Zola Jesus - Sea Talk [zs]

Με συνεχόμενες εξαιρετικές κυκλοφορίες η φίλη μας Nika Roza Danilova κατάφερε μέσα σε ένα μόλις χρόνο να θεωρείται ένα από τα πιο καυτά και ανερχόμενα ονόματα παγκοσμίως, με πολύ κολακευτικές κριτικές ακόμη και σε mainstream έντυπα. Στο τελευταίο της EP περιέχεται κι αυτό το υποβλητικό track, με το σκοτεινό, εντελώς JoyDivisionικό υπόβαθρο και τη διαπεραστική, εντελώς Siouxsική φωνή της Nika να σε καθηλώνουν. Indie Music's Woman Of The Year.

4. Candy Claws - Silent Time Of Earth [zs]

Άλλο ένα σχήμα από το Colorado, το 21μελές [!?!] γκρουπ των Candy Claws συνδυάζει θαυμάσια τον dreamy/shoegaze ήχο με τις pop/ψυχεδελικές αναφορές.

5. BRAIDS - Lemonade [zs]

Μια εισαγωγή που θα μπορούσε να είναι ένα από τα tracks του ( ) των Sigur Ros παιγμένο στις 45 στροφές και μια υπνωτική φωνητική μελωδία από την Raphaelle Standell-Preston συνθέτουν τη διάρκειας 7 λεπτών λεμονάδα που σερβίρει το τετραμελές σχήμα των BRAIDS από το Montreal.

6. Allo, Darlin' - Dreaming [zs]

Όμορφο twee/indiepop track από το Αγγλο-Αυστραλέζικο σχήμα των Allo, Darlin'. Το αξιοσημείωτο του τραγουδιού είναι σαφώς το ότι μοιράζει σε ίσες δόσεις τα αντρικά και τα γυναικεία φωνητικά, κάτι που για κάποιο περίεργο λόγο δε συναντάμε όσο θα'πρεπε στην pop μουσική του 2010.

7. DumboGetsMad - Eclectic Prawn [zs]

Έβαλα επίτηδες δίπλα δίπλα αυτό το απίθανο track των Ιταλών DumboGetsMad με τους 26 φίλους στο myspace [καμία άλλη πληροφορία δε βρήκα γι'αυτούς] γιατί πραγματικά απογειώνεται κάνοντας στροφή 180 μοιρών στο 1' 22'' με την απροσδόκητη εισαγωγή των αντρικών φωνητικών. More of that please!

8. L.Y.F. (W.U.) - Heavy Pop [zs]

Αν οι Ιταλοί πιο πάνω δε δίνουν καμιά πληροφορία για το group τους, τι να πούμε για τους Lucifer Youth Foundation (World Unite) από το Manchester.. Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ότι ξέρετε ξέρω. Ο Paul Lester στη Guardian περιέγραψε τον ήχο τους ως krautrock gospel, πολύ πετυχημένα θα έλεγα! Έξτρα πόντοι για τις αναφορές στη Madonna στον τίτλο και τη φωτογραφία του προφίλ τους στο myspace.

9. Minks - Funeral Song [zs]

Παρά τον τίτλο του το Funeral Song των Minks από το Brooklyn είναι ένα αρκετά ζωηρό, έως και catchy θα το έλεγες, indiepop τραγούδι. Και αυτοί κερδίζουν έξτρα πόντους για τα φωνητικά της εισαγωγής, που θυμίζουν το νάνο από το Twin Peaks.

10. Darwin Deez - Radar Detector [zs]

"Ο Michael Jackson του indie rock", διαβάζει κανείς μεταξύ άλλων στο last.fm για τον κύριο Darwin Smith, aka Darwin Deez, από τη Νέα Υόρκη. Υπερβολικό μεν, σου τραβά αμέσως την προσοχή δε. Και το φάνκι Radar Detector, με το εθιστικά επαναλαμβανόμενο ρεφρέν του αν μή τι άλλο δε σε απογοητεύει που τσίμπησες.

11. Museum Of Bellas Artes - Who Do You Love [zs]

Και μια που μιλάμε για εθιστικά επαναλαμβανόμενα ρεφρέν, ας εντάξουμε στην ίδια κατηγορία και αυτό του Who Do You Love των Σουηδών Museum Of Bellas Artes, με το οποίο βάζουν τα γυαλιά στους συμπατριώτες τους JJ [δεν υπάρχει περίπτωση να μην τους θυμηθείτε ακούγοντάς το]

12. Tamaryn - Love Fade [zs]

Μία εσαγωγή αλά No Cars Go στο πιο dreamy, και μια εξίσου ονειρική συνέχεια με τα θαυμάσια φωνητικά της Tamaryn από τη Νέα Ζηλανδία συνθέτουν το Love Fade του ντουέτου που εδρεύει στο San Francisco. Το ντεμπούτο τους 'The Waves' μόλις κυκλοφόρησε.

13. Wild Honey - Field Of Little Heads [zs]

Γλυκύτατος τίτλος που αν μή τι άλλο φέρνει στο νου υπέροχες εικόνες αν προσπαθήσεις να φανταστείς πως θα ήταν ένα τέτοιο λιβάδι. Το ίδιο υπέροχο και γλυκύτατο είναι και το τραγούδι των Wild Honey από τη Μαδρίτη.

14. Twig - Scattered Dreams [zs]

Ας αναγνωρίσουμε την προσπάθεια στους αγαπημένους μας Σουηδούς: το Scattered Dreams δεν είναι 100% Smiths, φύλαξαν ένα 7% για τον Richard Hawley.

15. World Atlas - Saint Mary [zs]

..σε αντίθεση με τους World Atlas, οι οποίοι επιμένουν στο 100% [μη σας πω και 110%]. Και αν κρίνω και από το τελευταίο άλμπουμ του πρωτοτύπου, δεν έχω παρά να θυμηθώ εκείνο το τραγούδι από το τελευταίο σπουδαίο άλμπουμ των U2 , όσον αφορά το αντίγραφο: even better than the real thing. Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

16. Gem Club - Sevens [zs]

Οι Gem Club είναι ένα boy/girl ντουέτο από το Somerville της Μασσαχουσέττης [πολύ μου αρέσει αυτή η πολιτεία!] και τους είχαμε φιλοξενήσει με μια υπέροχη μπαλάντα θαυμάσιων φωνητικών, πιάνου και εγχόρδων, τον περασμένο Ιούνιο. Με μια ισάξια τους φιλοξενούμε και τον Οκτώβριο..

17. Blue Water white death - The End Of Sex [zs]

Αν απαριθμήσουμε τις συνεργασίες του αγαπητού Jamie Stewart τα τελευταία 5-6 χρόνια νομίζω πως θα το ξημερώσουμε. Το άλμπουμ που προέκυψε από την τελευταία του συνεργασία είναι τόσο σημαντικό για τον ίδιο που το κυκλοφόρησε κάτω από το moniker ενός ακόμη συγκροτήματος, των Blue Water White Death, στο συμπαθές label της Grave Face Records. Και δεν πρόκειται για μια συνεργασία με κάποιον τυχαίο ή πρωτοεμφανιζόμενο μουσικό, αλλά με τον Jonathan Meiburg των Shearwater. Το αποτέλεσμα, ένα εξαιρετικό μίνι άλμπουμ, μας γυρίζει πίσω στις πρώτες μέρες των Xiu Xiu, άνευ Nintendo. Στο έξοχα τιτλοφορημένο [όχι τόσο βέβαια όσο το Song for the Greater Jihad] και έξοχο γενικότερα The End Of Sex, τα φωνητικά αναλαμβάνει ο Jonathan.

You can Download all songs from H.E.R.E.

The Social Network, [USA], David Fincher, [2010], **1/2

2010-10-31T14:52:00.005+02:00

Οι προσπάθειες που έχει κάνει ως τώρα το Hollywood να αποτυπώσει στη μεγάλη οθόνη οποιοδήποτε θέμα/κοινωνικό φαινόμενο σχετίζεται με την πληροφορική, και ειδικότερα το internet, αποδείχθηκαν, στην καλύτερη περίπτωση, ανεπαρκείς [και όχι μόνο το Hollywood: θυμάται κανείς την αλήστου μνήμης ελληνική ταινία με τίτλο 'Email' πριν από μερικά χρόνια?]. Προσπαθώντας να εκλαϊκεύσει την πληροφορική και την ορολογία των hacker δεν κατάφερνε τίποτε άλλο από το να φαντάζει σαν τον μεσήλικα θείο, που προσπαθεί να το παίξει cool στα ανήψια του πηδώντας ανεπιτυχώς σ'ένα bandwagon το οποίο πάντα θα τρέχει πιο γρήγορα από τον ίδιο..

Ακούγοντας λοιπόν ότι θα γίνει ταινία η ιστορία του Facebook, με τον τίτλο The Social Network, προετοιμάστηκα για την απογοήτευση, και δε διστάζω να ομολογήσω πως αυτό δεν άλλαξε ούτε με την ανακοίνωση του ηχηρού ονόματος του David Fincher, ούτε με τις διθυραμβικές κριτικές που έχει αποσπάσει η ταινία. Τελικά διαψεύστηκα, τουλάχιστον ως προς το σενάριο. Ο Fincher δεν αναλύει ούτε το φαινόμενο του Facebook, ούτε το πόσο αληθινές είναι οι 'φιλίες', ούτε την παραβίαση προσωπικών δεδομένων, ούτε όλα αυτά τα τετριμμένα και προφανή που [δεν] θα περίμενε κανείς. Επιλέγει να αναδείξει, με το γνωστό του λεπτομερή, χειρουργικό σχεδόν τρόπο, την προσωπική πορεία του Mark Zuckerberg, του πιτσιρικά [και δισεκατομμυριούχου πλέον] ιδρυτή του δικτύου που όλοι αγαπάμε να μισούμε.

Και παραδίδει ένα φιλμ 50% college movie [εντάξει, έχουμε δει και πολύ χειρότερα], και 50% court drama [εντάξει, έχουμε δει και ασυγκρίτως καλύτερα], με μια πινελιά Wall Street ψυχρότητας. Κάπως μίζερο, κάπως στενάχωρο, κάπως ασυμπάθιστο, όπως και το θέμα με το οποίο καταπιάνεται. Η αξιολάτρευτη Rashida Jones, πρωταγωνίστρια του Parks and Recreation, απευθυνόμενη στον Zuckerberg κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας, του τονίζει πως όλα όσα πρόκειται να ακούσει αποτελούν κατά 85% υπερβολές συναισθηματικού περιεχομένου και 15% ψέματα. Προσωπικά την ίδια εντύπωση σχημάτισα και για την ίδια την ταινία.

Βέβαια, είναι να απορεί κανείς πως ο Fincher μπόρεσε να εξασφαλίσει τη χρήση των πραγματικών ονομάτων των χαρακτήρων και του ίδιου του Facebook, παίρνοντας έτσι το ρίσκο η ταινία του να αντιμετωπιστεί ως 'true story', ότι όλα όσα παρουσιάζει όντως συνέβησαν, και συνέβησαν ακριβώς έτσι.

Το αστέρι της ταινίας είναι ο νεαρός Jesse Eisenberg, καταπληκτικός στο ρόλο του Zuckerberg. Ιδιοφυής, αλαζόνας, geek, μια τον αντιπαθείς, μια όχι.. σηκώνει επάξια στους ώμους του όλο το φιλμ. Κάτι που δε μπορεί να πει κανείς για τον Justin Timberlake στο ρόλο του ιδρυτή του Napster Sean Parker. Έστω και αν δεν είναι ιδιαίτερα κακός ο ίδιος, κάνει περισσότερο κακό παρά καλό στην ταινία, καθώς η προσπάθεια που καταβάλλεις για να ξεχάσεις ότι τον βλέπεις στην οθόνη σαφώς και σε αποσπά από την παρακολούθησή της.

Να το δω? : Η ταινία έχει 95 στο metacritic οπότε ανήκω σε μια πολύ μικρή μειοψηφία. Διάβασε όμως ένα θαρρώ πιο διαφωτιστικό πορτρέτο του Zuckerberg στον New Yorker πριν σχηματίσεις την τελική σου άποψη.

The Radio Dept., Gagarin 205, Athens, 21.10.2010

2010-10-22T21:34:00.006+03:00

Ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που συνάντησα το όνομα The Radio Dept. Ήταν στη στήλη με τα νέα ονόματα του μήνα του περιδοδικού Uncut [ναι, μπορούσες ακόμη να μάθεις για ένα νέο συγκρότημα από ένα μουσικό περιοδικό], εκεί πίσω μακρινό 2004. Λίγο το όνομα, λίγο η φωτογραφία, λίγο τα κολακευτικά σχόλια του αρθρογράφου, σημείωσα το όνομά τους για να τους τσεκάρω οπωσδήποτε.

Λίγες ημέρες αργότερα, άκουσα στο ραδιόφωνο [ναι, μπορούσες ακόμη να ακούσεις ένα συγκρότημα για πρώτη φορά στο ελληνικό ραδιόφωνο] την εκπληκτική εισαγωγή αυτού εδώ του τραγουδιού και, ενστικτωδώς, άγνωστο γιατί, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν σ'αυτούς. "Ας είναι αυτοί οι Radio Dept.!" Ήταν όντως, και κατάλαβα αμέσως πως αυτό θα γίνει ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Ακολούθησαν αρκετές επισκέψεις στα δισκάδικα του κέντρου [ναι, έστω με κάποια δυσκολία μπορούσες ακόμη να βρεις το ντεμπούτο άλμπουμ ενός άγνωστου συγκροτήματος από τη Σουηδία στα δισκάδικα του κέντρου], ώσπου να καταφέρω να το βρω, οι αμέτρητες ακροάσεις του κλασικού πλέον Lesser Matters [άλμπουμ της χρονιάς του 2004 για το γράφοντα], και μία σχέση αγάπης που δεν ατόνησε ποτέ.

φωτό από εδώ

Ήξερα πολύ καλά ότι οι Radio Dept. δεν είναι αυτό που λέμε 'καλοί' live. Όπως επίσης και ότι θα παίξουν 50 λεπτά μαζί με το encore. Το φόρτε τους είναι οι στούντιο ηχογραφήσεις, το ξέρουν και το έχουν παραδεχθεί και οι ίδιοι. Δεν είναι το συγκρότημα που θα δεις στη σκηνή και θα αλλάξει τη ζωή σου. Χτες έμοιαζαν σαστισμένοι και απροετοίμαστοι για ένα τέτοιο πλήθος κόσμου [ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, έχοντας συνηθίσει στο γνωστό τοπικό ακροατήριο των 100 ατόμων] και αυτό φάνηκε από τις αμήχανες ευχαριστίες, τις ενδοσυνεννοήσεις και τα αξιοσημείωτης διάρκειας κενά διαστήματα έπειτα από κάθε τραγούδι. Κλασικοί Σκανδιναβοί, στατικοί και χωρίς την παραμικρή έξαρση [διάλεξαν χαρακτηριστικά τα πιο αργά, dreamy τραγούδια από τη δισκογραφία τους της περασμένης δεκαετίας] σε σημείο που κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να πει ότι παρακολουθήσαμε μια πρόβα μιας παρέας φίλων στο Guitar Hero.

Κι όμως, αυτή την εμφάνιση, αυτή τη φωνή, αυτή την αμηχανία και φυσικά, αυτά τα εκπληκτικά τραγούδια.. τα λάτρεψα, μη με ρωτήσετε γιατί. [Διάβολε, μέχρι και group στο Facebook έκανα για δαύτους!] Και να με ρωτήσετε όμως, την απάντηση την έδωσαν οι ίδιοι, σε κάποιον που τους φώναζε κάτι επίμονα: "We're shy people!" Το ξέρω κύριοι, μια από τα ίδια. Γι'αυτό σας αγαπώ.

Κι γι'αυτό το 1995 που μ'έκανε κουρέλι..

Συνεχίζω να επιμένω ότι πρέπει να αλλάξουν το όνομά τους στο "Οι Υπέροχοι Radio Dept."

Τη βραδιά άνοιξαν κατά σειρά εμφάνισης οι Trap, His Majesty The King Of Spain και Travel Mind Syndrome.

Οι Υπέροχοι Radio Dept. : τσεκ.